Jedno (ἕν hen)

Obdarzyłem ich chwałą, jaką otrzymałem od Ciebie, aby byli jedno, podobnie jak My jedno jesteśmy.

κἀγὼ τὴν δόξαν ἣν δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς ἕν (J17,22).

Et ego claritatem, quam dedisti mihi, dedi eis: ut sint unum, sicut et nos unum sumus.

Święty Jan swoją Ewangelię pisze z perspektywy już ukonstytuowanego Kościoła. Mógł więc oglądać, jak słowa Pana Jezusa stają się prawdą. W końcu św. Łukasz napisał: Wszyscy wierzący mieli jedno serce i jedną duszę. Nikt z nich nie uważał za swoje tego, co posiadał, ale wszystko było wspólne (Łk 4, 32). Żeby mieć jedno serce (καρδία) i duszę (ψυχὴ) we wspólnocie, trzeba otworzyć się na chwałę pochodzącą od Boga. Jesteśmy wielcy Jego wielkością. Cytując klasyka: Kto inaczej sądzi, świeci jak zgasła świeczka na słonecznym dworze!

źródło: pixabay.com

Smutek (λύπη lýpē)

Uroczyście zapewniam was: Wy będziecie płakać i narzekać, świat zaś będzie się cieszył. Wy będziecie się smucić, lecz wasz smutek przemieni się w radość.

ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι κλαύσετε καὶ θρηνήσετε ὑμεῖς, ὁ δὲ κόσμος χαρήσεται· ὑμεῖς λυπηθήσεσθε, ἀλλ’ ἡ λύπη ὑμῶν εἰς χαρὰν γενήσεται.
(J 16,20).

Amen, amen dico vobis quia plorabitis et flebitis vos, mundus autem gaudebit; vos contristabimini, sed tristitia vestra vertetur in gaudium. 

Cierpienie i smutek (λύπη) są w jakiś tajemniczy sposób integralną częścią życia. W krótkiej perspektywie staramy się ich pozbywać, np. przez farmakologię. Jednak jedną rzeczą jest ból jaki doświadczamy fizycznie, a inną jest podejście do niego. Pan Jezus nie mówi nam o braku trudności, ale zmienia perspektywę spojrzenia na nie. Nie daje doraźnych, choć szlachetnych rad niczym Marek Aureliusz w swych Rozmyślaniach. Pomysł na życie Chrystusa jest iście szokujący i doskonale ujmują to słowa Lukiana z Samosat, który był świadkiem Ewangelii w praktyce: Ci opętańcy uroili sobie naprzód, że całkowicie będą nieśmiertelni i że żywot ich czeka po wieki, skutkiem czego gardzą śmiercią.

źródło: pixabay.com

Zachować (τηρέω tēreō)

Będziecie zaś trwać w mojej miłości, jeśli zachowacie moje przykazania, podobnie jak Ja spełniłem przykazania mojego Ojca i trwam w Jego miłości. (J 15,10)

ἐὰν τὰς ἐντολάς μου τηρήσητε, μενεῖτε ἐν τῇ ἀγάπῃ μου, καθὼς ἐγὼ τὰς ἐντολὰς τοῦ πατρός μου τετήρηκα καὶ μένω αὐτοῦ ἐν τῇ ἀγάπῃ.

My możemy trwać (μένω) w miłości Jezusa, ponieważ On zachował/ustrzegł (τηρέω) przykazania Ojca i trwa w Jego miłości. Dobrze jest pamiętać, że to my otrzymujemy wszystko od Boga. Bycie na deficycie, w tym przypadku, rodzi pragnienia i nie powinno być dla nas niczym upokarzającym.

fot. pixabay.com

Posyłać (πεμπω pempō)

Uroczyście zapewniam was: Kto przyjmuje tego, kogo Ja wysyłam, Mnie przyjmuje. Ten zaś, kto Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego, który Mnie posłał. (J 13,20)

ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὁ λαμβάνων ἄν τινα πέμψω ἐμὲ λαμβάνει, ὁ δὲ ἐμὲ λαμβάνων λαμβάνει τὸν πέμψαντά με.

Autorytet Jezusa jest zawsze z Jego uczniami. Dziś w Ewangelii fakt ten wybrzmiewa dość mocno. O ile słowo posyłać w jednej formie – αποστελλω (apostello) zakłada misję, więc bycie swoistym ambasadorem wysyłającego, o tyle πεμπω (pempō) sugeruje po prostu zmianę miejsca. Zatem jeśli jesteś Chrystusa, to nawet twoje niepozorne działania są pod Boską opieką.

fot. pixabay.com

Manna (μάννα manna)

Wasi przodkowie jedli na pustyni mannę, ale pomarli.

οἱ πατέρες ὑμῶν ἔφαγον ἐν τῇ ἐρήμῳ τὸ μάννα καὶ ἀπέθανον.
(J 6,49).

W czasach Jezusa istniała tradycja żydowska mówiąca o tym, że mesjasz powtórzy cud Mojżesza związany z manną i w ten sposób uwiarygodni swoją misję. Jezus nie tylko rozmnaża chleb na pustyni, ale daje dużo więcej, choć jednocześnie szokuje…w końcu daje swoje Ciało/mięso σάρξ (sarx). Bóg zawsze daje więcej. To z kolei rodzi pytanie: czy jestem w stanie uwierzyć w Jego olbrzymią życzliwość?

fot.pixabay.com

Opieczętować (σφραγίζω sfragidzō)

Ten jednak, kto przyjął Jego świadectwo, tym samym potwierdził, że Bóg jest prawdomówny. (J 3,33)

ὁ λαβὼν αὐτοῦ τὴν μαρτυρίαν ἐσφράγισεν ὅτι ὁ θεὸς ἀληθής ἐστιν.

Znam szlachetnego człowieka, który zajmuje się produkcją żywności i robi świetnie smaczne rzeczy. To, co jest charakterystyczne i świadczy o swoistej odwadze, to nie nazwanie firmy potworkiem językowym z przyrostkami “-ex” lub “-pol”, a własnym nazwiskiem. Ręczy zatem swoją głową za jakość produktów. Dzisiaj Ewangelia podkreśla, że własną osobą opieczętowujemy (σφραγίζω) prawdziwość działania Boga. To my stajemy się tymi, którzy ukazują praktyczność Dobrej Nowiny.

Jeść (φάγω fagō)

I wziął, jadł wobec nich.

καὶ λαβὼν ἐνώπιον αὐτῶν ἔφαγεν.
(Łk 24,43).

Chrystus je (φάγω), żeby pokazać uczniom, że ma ciało. Uczniowie muszą spożywać Jego Ciało, żeby ukazać światu, że mają Ducha. Niech dobry Pan oświeca nasze umysły, abyśmy rozumieli Pisma.

źródło: pixabay.com

Czynić (ποιέω poieó)

Dałem wam przykład, abyście tak postępowali wobec siebie, jak Ja postąpiłem względem was.

ὑπόδειγμα γὰρ ἔδωκα ὑμῖν ἵνα καθὼς ἐγὼ ἐποίησα ὑμῖν καὶ ὑμεῖς ποιῆτε.
(J 13,15).

Roger Scruton w swym dziele Piękno, pisząc o sztuce i użyteczności, podkreśla, że w starożytności nie koniecznie te dwie rzeczywistości były rozdzielane. Przytacza wówczas etymologię słowa poezja, które bazuje na ποίησις, czyli zdolności wytwarzania czegoś. Dziś Pan Jezus zaczyna czynić (ποιέω) rzeczy wielkie i nam daje tego przykład. Znajdź w prozie codzienności miejsce na Boską Poezję Triduum.

źródło: pixabay com

Ja jestem (ἐγὼ εἰμί egō eimi)

Rzekł do nich Jezus: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Zanim Abraham stał się, JA JESTEM.

εἶπεν αὐτοῖς Ἰησοῦς· Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, πρὶν Ἀβραὰμ γενέσθαι ἐγὼ εἰμί.
(J 8,58).

To już po raz kolejny Jezus używa zwrotu, który jest niezwykle sugestywny. Kiedy sięgniemy do Septuaginty, czyli greckiego tłumaczenia Starego Testamentu, to w Księdze Wyjścia czytamy:
Kαὶ εἶπεν ὁ θεὸς πρὸς Μωυσῆν ἐγώ εἰμι ὁ ὤν καὶ εἶπεν οὕτως ἐρεῖς τοῖς υἱοῖς Ισραηλ ὁ ὢν ἀπέσταλκέν με πρὸς ὑμᾶς /i powiedział Bóg Mojżeszowi JA JESTEM BĘDĄCY, i powiesz synom Izraela BĘDĄCY posłał mnie do was/ (Wj 3,14). Zatem Chrystus mówiący ἐγώ εἰμι nawiązuje do tej teofanii. Oburzenie mogło być wywołane, ponieważ po hebrajsku owo ἐγώ εἰμι przekłada się na święte imię Boga, czyli יהוה. Był czas, kiedy nas nie było, a pamięć o przemijalności co i rusz się odzywa. Dobrym jest to, że Bóg JEST (εἰμί), a my się stajemy (γίνομαι).

Fot. pixabay.com

Bardzo się cieszyć (ἀγαλλιάω agalliaō)

Jan był jak płonąca i dająca światło lampa, wy zaś krótki czas chcieliście cieszyć się tym promieniejącym światłem.

ἐκεῖνος ἦν ὁ λύχνος ὁ καιόμενος καὶ φαίνων, ὑμεῖς δὲ ἠθελήσατε ἀγαλλιαθῆναι πρὸς ὥραν ἐν τῷ φωτὶ αὐτοῦ. (J 5,35).

Człowiek został stworzony w sposób cudowny! Nasze ciało zakomunikuje prawdziwe emocje, nawet jeśli mówimy coś innego. Nie sposób jest się nie cieszyć, gdy doświadczamy radości. Może się to objawiać na różne sposoby, także w podskakiwaniu (ἅλλομαι hallomai). Doskonałym przykładem jest wzruszający widok trybun stadionowych, na których kibice rytmicznie podskakują do przyśpiewki o dość sugestywnym pomyśle co do PZPNu. Wielka radość (ἀγαλλιάω agalliaó) z osoby Jana Chrzciciela była jak najbardziej słuszna, chociaż nie ostateczna. Dobrze jest pamiętać, że znaki, które Pan Jezus czyni w naszym życiu – uzdrowienia, pozytywne rozstrzygnięcia różnych spraw – mają tylko nas doprowadzić do Niego, żyjącej Osoby.

pixabay.com