Droga z Jednym Słowem na okres Bożego Narodzenia
Od Uroczystości Narodzenia Pańskiego aż po Święto Chrztu Pańskiego. Każdego dnia: werset z liturgii, krótkie światło do modlitwy, Jedno Słowo (polski – hebrajski – greka – łacina) oraz głos Ojców Kościoła.
Jak korzystać z kalendarza
W okresie Bożego Narodzenia Kościół kontempluje tajemnicę Wcielenia: Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas.
Zatrzymaj się przy Jednym Słowie, zobacz jego brzmienie w językach biblijnych, a potem przejdź do modlitwy: „Panie, daj mi przyjąć Ciebie w codzienności”.
Tydzień I – Narodzenie Pana
„A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas.” (J 1,14)
Słowo to Osoba. W Jezusie, swoim Synu, Pan Bóg wypowiada siebie samego człowiekowi — i mówi „na zawsze”.
„Ten, który jest niewidzialny z natury, stał się widzialny przez ciało; abyśmy, patrząc na Niego, zostali pociągnięci ku miłości Niewidzialnego.”
Św. Leon Wielki
„Panie Jezu, przyjmij ducha mojego!” (Dz 7,59)
Świadectwo w Kościele rodzi się z przylgnięcia do Jezusa. Szczepan nie „udowadnia” istnienia Pana Boga. On Go ukazuje przebaczeniem i oddaniem życia.
„Męczennik nie traci życia, on je oddaje Temu, od Którego je otrzymał; a w tej ofierze rodzi się zwycięstwo miłości.”
Św. Augustyn
„To wam oznajmiamy, abyście i wy mieli współuczestnictwo z nami.” (1 J 1,3)
Wiara Jana to nie jest jego prywatne przeżycie. Ewangelia tworzy koinōníę, czyli wspólnotę życia z Ojcem przez Syna oraz wspólnotę braci w wierze.
„Nie można mieć Boga za Ojca, jeśli nie ma się Kościoła za Matkę.”
Św. Cyprian
Tydzień II – Rodzina i Oktawa
„Weź Dziecię i Jego Matkę i uchodź do Egiptu.” (Mt 2,13)
W Biblii posłuszeństwo zaczyna się od słuchania: szĕmaʿ. Józef słucha Pana Boga i chroni życie. Tak rodzi się świętość domu.
„Józef był stróżem Odkupiciela: posłuszny woli Bożej, stał się nauczycielem posłuszeństwa dla Kościoła.”
Św. Bernard z Clairvaux
„Kto miłuje swego brata, trwa w światłości.” (1J 2,10)
Światłość Wcielenia to bliskość Pana Boga. Kto kocha, zaczyna widzieć i staje się światłem dla innych.
„Miłość jest okiem: kto kocha, ten rozpoznaje światło i nie błądzi w ciemności.”
Św. Grzegorz z Nyssy
„Kto zaś wypełnia wolę Bożą, ten trwa na wieki.” (1J 2,17)
Trwać to więcej niż „wytrzymać”, to pozostać w Panu Bogu. W Oktawie uczymy się stałości serca, mimo zmienności świata.
„Jeśli chcesz być mocny, trwaj w Tym, który jest niezmienny. Kto jest w Bogu, nie chwieje się z wiatrem.”
Św. Augustyn
„Wy macie namaszczenie od Świętego i wszyscy jesteście napełnieni wiedzą.” (1 J 2,20)
Namaszczenie wskazuje na Ducha Świętego w sercu ochrzczonego. To On daje rozeznanie, by w Chrystusie rozpoznać Prawdę.
„Duch Święty jest namaszczeniem duszy: uzdalnia do poznania Boga i do wyznania wiary.”
Św. Cyryl Jerozolimski
„Bóg zesłał Syna swego… abyśmy mogli otrzymać przybrane synostwo.” (Ga 4,4-5)
Wcielenie nie kończy się na narodzinach w Betlejem. W Chrystusie stajemy się dziećmi Ojca. Maryja jest Matką Syna Bożego, a w Nim Matką naszej nadziei.
„Bóg stał się człowiekiem, aby człowiek stał się uczestnikiem życia Bożego.”
Św. Atanazy
„Trwajcie w Nim, abyśmy w chwili Jego objawienia mieli ufność.” (1 J 2,28)
Ufać w Biblii oznacza oprzeć swoje życie na Panu Bogu z pełną wewnętrzną pewnością, bez lęku, z sercem spokojnym, bo Ten, który się objawi, jest wierny swoim obietnicom.
„Ufność w Bogu rodzi się z poznania Jego wierności; im bardziej Go znamy, tym mniej boimy się Jego przyjścia.”
Św. Augustyn
„Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata.” (J 1,29)
Boże Narodzenie odsłania, kim jest Dziecię. Jest Barankiem, który bierze na siebie grzech świata. Żłób prowadzi ku krzyżowi i ku zmartwychwstaniu.
„Wskazując na Baranka, Jan streszcza całą Ewangelię: Ten, który przyszedł, przyszedł po to, by zgładzić grzech.”
Św. Jan Chryzostom
Tydzień III – Objawianie się Pana
„W Nim wybrał nas przed założeniem świata.” (Ef 1,4)
Wybranie jest miłością, która uprzedza. Pan Bóg pierwszy mówi: „chcę ciebie” i daje łaskę, byś mógł odpowiedzieć.
„Nie dlatego jesteśmy dobrzy, że zostaliśmy wybrani; zostaliśmy wybrani, aby stać się dobrzy w Tym, który jest Dobry.”
Św. Augustyn
„Nie miłujmy słowem i językiem, ale czynem i prawdą.” (1J 3,18)
Prawda w Biblii jest wiernością. Pan Bóg jest prawdziwy, bo jest wierny. Dlatego miłość „czynem i prawdą” jest miłością stałą, na wzór miłości Bożej.
„Miłość jest prawdziwa wtedy, gdy staje się czynem; inaczej jest tylko dźwiękiem.”
Św. Grzegorz Wielki
„Ujrzeliśmy Jego gwiazdę na Wschodzie i przybyliśmy oddać Mu pokłon.” (Mt 2,2)
Pokłon Mędrców to wyznanie wiary, to wyznanie, że Bóg jest Bogiem i oparcie na Nim drogi, decyzji, serca i rozumu.
„Mędrcy zobaczyli gwiazdę, ale oddali pokłon Temu, który jest większy niż gwiazdy: światłu prawdziwemu.”
Św. Leon Wielki
„Wierzmy w imię Jego Syna, Jezusa Chrystusa, i miłujmy się wzajemnie.” (1J 3,23)
Wiara to przylgnięcie do Imienia Jezusa i decyzja miłości. Właśnie tak objawia się Pan Bóg, jako Ten, któremu można zaufać.
„Wiara bez miłości jest jak lampa bez oliwy: ma kształt, ale nie daje światła.”
Św. Augustyn
„Bóg jest miłością.” (1J 4,8)
Wcielenie jest obrazem miłości. To Pan Bóg pierwszy wychodzi ku człowiekowi. A miłość uczy nas karmić głodnych, jak Pan Jezus na pustkowiu.
„Miłość jest imieniem Boga; a kto w miłości przebywa, w Bogu przebywa.”
Św. Beda Czcigodny
„W miłości nie ma lęku, lecz doskonała miłość usuwa lęk.” (1J 4,18)
Pan Jezus przychodzi po falach, nie usuwa od razu burzy, ale daje swoją obecność. Miłość usuwa lęk, bo nie jesteśmy sami.
„Nie dlatego nie boisz się, że nie ma burzy, lecz dlatego, że Chrystus jest z tobą w łodzi.”
Św. Ambroży
„My miłujemy Boga, ponieważ Bóg sam pierwszy nas umiłował.” (1J 4,19)
Pan Bóg jest „pierwszy” w miłości, to On inicjuje, zaprasza, podnosi. Gdy to przyjmujemy, rodzi się wolność, „zwycięstwo nad światem”.
„Nie szukaj w sobie początku zbawienia: początkiem jest miłosierdzie Boga.”
Św. Jan Chryzostom
Tydzień IV – Chrzest Pański
„Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie.” (Mt 3,17)
Chrzest Pana Jezusa odsłania serce Ojca, Syn jest Umiłowany. W naszym chrzcie ta sama miłość dotyka nas i daje nowe imię: „dziecko Boga”.
„Gdy Chrystus wchodzi do wody, uświęca wody, aby przez chrzest mogły rodzić dzieci Boże.”
Św. Grzegorz z Nazjanzu