I powiedział im Jezus: Nie mogą synowie komnaty weselnej pościć, gdy z nimi jest oblubieniec, przyjdą zaś dni, gdy zostanie zabrany od nich oblubieniec i wtedy będą pościć. (Mt 9,15)
καὶ εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· μὴ δύνανται οἱ υἱοὶ τοῦ νυμφῶνος πενθεῖν ἐφʼ ὅσον μετʼ αὐτῶν ἐστιν ὁ νυμφίος; ἐλεύσονται δὲ ἡμέραι ὅταν ἀπαρθῇ ἀπʼ αὐτῶν ὁ νυμφίος, καὶ τότε νηστεύσουσιν.
et ait illis Iesus numquid possunt filii sponsi lugere quamdiu cum illis est sponsus venient autem dies cum auferetur ab eis sponsus et tunc ieiunabunt.
Wybrane słowo w Nowym Testamencie występuje 16 razy. Na szczególną uwagę zasługuje Ewangelia Jana, w której początkowe rozdziały: 2, 3 i 4 mogą być nazwane cyklem Oblubieńca.
Od początku Wielkiego Postu, Słowo Boże wyprowadza poza powierzchowność naszej pobożności. Czasem ta powierzchowność zapuszcza głębokie korzenie. Oblubieniec wprowadza nas do komnaty weselnej, aby już nie trenować naszej ascezy, lecz aby dać nam swoją miłość. Bo miłość może być oczyszczona tylko przez większą miłość. Szczęśliwi owi słudzy, których Pan powracający z uczty weselnej zastanie czuwających. Każe im zasiąść do stołu, przepasze się i będzie im usługiwał (por. Łk 12,37).
