Maria więc wziąwszy funt pachnidła nardu drogocennego namaściła stopy Jezusa i włosami swoimi wytarła stopy Jego, dom zaś został napełniony wonią pachnidła. (J 12,3)
Ἡ οὖν Μαριὰμ λαβοῦσα λίτραν μύρου νάρδου πιστικῆς πολυτίμου ἤλειψεν τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ καὶἐξέμαξεν ταῖς θριξὶν αὐτῆς τοὺς πόδας αὐτοῦ· ἡ δὲ οἰκία ἐπληρώθη ἐκ τῆς ὀσμῆς τοῦ μύρου.
Maria ergo accepit libram unguenti nardi pistici pretiosi unxit pedes Iesu et extersit capillis suis pedes eius et domus impleta est ex odore unguenti.
Wybrane słowo powstało z połączenia partykuły łączącej “α” i podstawy λιπαρός – liparos (rzeczy związane z wystawnym i wykwintnym stylem życia). Wcześniej jeszcze pobrzmiewa “lipos”, czyli tłuszcz. Wydaje się, że w miłości gest sięga jeszcze dalej niż słowo. Jest jedyny, skierowany do Jedynego. Czyni go ta, która umiłowała wiele. Zapach tego drogocennego olejku (ok. 1/3 litra) wypełnił cały dom. Wnętrze tego domu to wspólnota. Każdy gest, który podejmujemy z miłości, napełnia Kościół zapachem miłości, przyciąga innych. Jezus najpierw zmierzył się z odorem śmierci Łazarza, teraz w jego domu celebruje życie. Gest Marii jest wspominany już w 11 rozdziale, zanim dokona go w 12. Miłość wyprzedza miłość na skrzyżowaniu ramion Krzyża.
