Przychodzi więc i Szymon Piotr towarzyszący mu i wszedłszy do grobowca, i ogląda płótna leżące, i chustę, która była na głowie Jego nie z płótnami położona, lecz oddzielnie zwinięta na jednym miejscu. (J 20,6-7)
ἔρχεται οὖν καὶ Σίμων Πέτρος ἀκολουθῶν αὐτῷ καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸ μνημεῖον, καὶ θεωρεῖ τὰ ὀθόνια κείμενα, καὶ τὸ σουδάριον, ὃ ἦν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ, οὐ μετὰ τῶν ὀθονίων κείμενον ἀλλὰ χωρὶς ἐντετυλιγμένον εἰς ἕνα τόπον.
venit ergo Simon Petrus sequens eum et introivit in monumentum et videt linteamina posita et sudarium quod fuerat super caput eius non cum linteaminibus positum sed separatim involutum in unum locum.
Zwinięta chusta nie ma początku i końca. Jest obrazem nieskończoności Tego, Który Jest, Który Był i Który Przychodzi. Na niej pozostało Święte Oblicze, charakterystyczne rysy Świętej Twarzy. Głowa Jego i włosy – białe, jak biała wełna, jak śnieg, a oczy Jego jak płomień ognia (Ap 1,14). Ze wzruszeniem to odkryłem, gdy w tym roku ozdabiałem monstrancję welonem. Owinięty w płótna, złożony w grobie. Została w tej chuście pamięć prostych gestów miłości. A moja miłość zmartwychwstała w NIM.
