Królestwo (מַלְכוּ – malkû)

Odpowiedział Jezus: Królestwo Moje nie jest z tego świata. Gdyby Królestwo Moje było z tego świata, słudzy Moi biliby się, abym nie został wydany Żydom. Teraz zaś Królestwo Moje nie jest stąd. (J 18,36)

Królestwo (מַלְכוּmalkû) słowo to pochodzi od hebrajskiego rdzenia מלך (mlk), od którego pochodzą również słowa: król, królestwo, królować, itd. Różnorodne użycie tego terminu w Starym Testamencie wskazuje na szeroki i ogólny zakres znaczeniowy zależny od kontekstu. Król jest namaszczonym przez Boga i sprawuje nad ludem władzę pasterską, kierując nim i troszcząc się o niego. Monarchia w Izraelu zawiodła zupełnie oczekiwania ludu doprowadzając do katastrofy niewoli babilońskiej. Jednak Pan, Bóg Izraela, który wyprowadził go z niewoli egipskiej, przeprowadził przez pustynię i wprowadził do ziemi obiecanej, pokonując wszystkich jego wrogów, towarzyszy Swemu ludowi także w niewoli (Ez 1).

W dzisiejszym pierwszym czytaniu z Księgi Daniela (Dn 7,13-14), możemy zaobserwować szczególne nagromadzenie słów o podobnym znaczeniu: panowanie (שָׁלְטָן šolṭān), chwała (יְקָר jeqār), władza królewska (מַלְכוּ malkû). Tylko w wersecie 14 słowo panowanie (שָׁלְטָן) brzmi aż trzykrotnie: powierzono Mu panowanie … panowanie Jego jest wiecznym panowaniem. Tak więc królowanie, władza i chwała Syna Człowieczego są pełne i niczym nieograniczone.

Podobnie fragment z Księgi Apokalipsy przedstawia Jezusa Chrystusa jako Władcę królów ziemi (Ap 1,5) a Bóg mówi o sobie: Ja jestem Alfa i Omega, Początek i Koniec, mówi Pan Bóg, Który jest, Który był i Który przychodzi, Wszechmogący (Ap 1,8). Do Niego należy wszechświat i czas, który stworzył (Rdz 1). Wielkość Jego przekracza chronologię i ludzkie kalkulacje. Ludowi Bożemu, prześladowanemu przez wielkie cesarstwa, Księga Apokalipsy daje odpowiedź na stawiane pytanie o to, w jakiej mierze Bóg ma kontrolę nad historią. Poprzez bogatą symbolikę, przypomina chrześcijanom końca I wieku, że Królestwo Boga jest większych rozmiarów od ludzkiej historii, której doświadczają.  

Podczas Swego procesu, w długim dialogu z Piłatem (J 18), Pan Jezus tłumaczy mu, że Jego Królestwo nie jest z tego świata i kończy wyznaniem, że On po to przyszedł na ten świat, aby dać świadectwo prawdzie: Każdy, kto jest z prawdy, słucha Mojego głosu (J 18,37). Trudno nie skojarzyć tych słów z Pasterzem, tym dobrym, za którym owce idą, bo znają Jego głos (J 10), a On jest zdolny oddać za nie swoje życie. Pasterz Ten ma jednak władzę, jakiej nie ma żaden z władców tego świata: Miłość Wszechmogącą – oddać Swoje życie, ale też odzyskać je na nowo (J 10,18).

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s