Zbawić (ישׁע jāšaʽ)

Pan, twój Bóg, jest pośród ciebie, Mocarz, który zbawia, uniesie się weselem nad tobą, odnowi cię swoją miłością, wzniesie okrzyk radości. (So 3,17)

Zbawić (ישׁע jāšaʽ) to czasownik, który w Starym Testamencie jest prawie zupełnie zarezerwowany do użytku w sferze teologicznej dla YHWH jako podmiotu i Izraela jako przedmiotu. Pan nie tylko jest tym, który zbawia, ale On sam jest zbawieniem, jak mówi Psalm 27: Pan moim światłem i zbawieniem (יֵשַׁע jēšaʽ) moim, kogóż mam się lękać?

Być zbawionym oznacza zostać uratowanym z niebezpieczeństwa grożącego życiu. Temat ten jest bardzo obecny w Starym Testamencie od najstarszych czasów, świadczą o tym imiona wywodzące się ze rdzenia zbawić (ישׁע jāšaʽ): Ozeasz, Elizeusz, Izajasz czy Jozue (יְהוֹשׁוּעַ jehōšûaʽ), które jest tym samym imieniem co imię Jezus (יְהוֹשׁוּעַ jehōšûaʽ), które oznacza: Pan zbawia.

W dzisiejszych czytaniach powracają dwa rdzenie związane z radością, o których mówiliśmy ubiegłej niedzieli: rnn i śmḥ. A nawet Paweł w Liście do Filipian wzywa nas: radujcie się w Panu! Oczywiście, motywem do krzyczenia z radości jest doświadczenie zbawienia. Bardzo zaskakującym jest jednak w Księdze proroka Sofoniasza (3,14-17), że nie tylko Córa Syjonu, Izrael, może wołać z radości, bo nadchodzi zbawienie od Pana, co wydaje się czymś naturalnym, ale Sofoniasz mówi, że również Pan, Mocarz, który zbawi Izraela, On również uniesie się weselem nad Izraelem, odnowi swą miłość i wzniesie okrzyk radości.

Nie sposób nie skojarzyć tych pełnych nadziei słów Sofoniasza ze słowami Jezusa, który w Ewangelii według św. Łukasza zapewnia nas, że w niebie większa będzie radość z jednego skruszonego grzesznika, niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie potrzebują opamiętania (Łk 15, 7). Radość jaką napawa nas dzisiejsze Słowo Boże jest radością z jednego powodu: blisko jest ten, który nas zbawił, a Jego imię jest Jezus (יְהוֹשׁוּעַ jehōšûaʽ).

Komentarz