To jest bowiem wolą mojego Ojca, aby kto zauważył Syna i wierzy w Niego, miał życie wieczne i bym ja go wskrzesił w dniu ostatnim. (J 6,40)
τοῦτο γάρ ἐστιν τὸ θέληµα τοῦ πατρός µου, ἵνα πᾶς ὁ θεωρῶν τὸν υἱὸν καὶ πιστεύων εἰς αὐτὸν ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον, καὶ ἀναστήσω αὐτὸν ἐγὼ [ἐν] τῇ ἐσχάτῃ ἡµέρᾳ.
haec est enim voluntas Patris mei qui misit me ut omnis qui videt Filium et credit in eum habeat vitam aeternam et resuscitabo ego eum in novissimo die.
Dzisiejsze słowo oznacza kontemplowanie, patrzenie na coś wytrwale i poznanie czegoś dzięki głębszemu wejrzeniu, przez to, że nad czymś się zastanawiam, coś roztrząsam. Bo przecież mogę spojrzeć na coś przelotnie, poznać coś dzięki wzrokowi i nie zastanawiać się nad tym głębiej. Tutaj chodzi o patrzenie równocześnie na Niego i na to, co powstaje we mnie, jako odpowiedź na Jego Osobę. Chodzi o odkrycie, że jest Synem.
