Potem zwrócił się do samych uczniów i rzekł: Szczęśliwe oczy, które widzą to, co wy widzicie. (Łk 10,23)
Καὶ στραφεὶς πρὸς τοὺς μαθητὰς κατʼ ἰδίαν εἶπεν· μακάριοι οἱ ὀφθαλμοὶ οἱ βλέποντες ἃ βλέπετε.
Et conversus ad discipulos suos, dixit: Beati oculi, qui vident quæ vos videtis.
Szczęścia wyglądamy i uczymy się go dostrzegać. Już sam fakt, że widzimy, może dać nam dużo radości. Pomyśl, ile pięknych miejsc, wydarzeń i ludzi widziały już twoje oczy. Widziały też tragedie, dramaty. Dziś Jola mi napisała, że wczoraj ogień strawił gospodarstwo jej rodziców. Na szczęście nasze oczy zachowują obraz szczęścia, byśmy mogli je z powrotem odnaleźć.
Jezus mówi uczniom o szczęściu, które ich spotkało, a jest to widzenie Jezusa i bycie w Jego bliskości. Nasza sytuacja jest odmienna. Jezus ukrył się nam za znakami, ale swojej obecności i bliskości nam nie odmawia. Istnieją też oczy wiary. Szczęśliwi ci, którzy uczą się je szeroko otwierać.
