Odpowiadając zaś powiedział jej Pan: Marto, Marto, martwisz się i niepokoisz o wiele. (Łk 10,41)
ἀποκριθεὶς δὲ εἶπεν αὐτῇ ὁ κύριος· Μάρθα Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ θορυβάζῃ περὶ πολλά.
Et respondens dixit illis Dominus: Martha, Martha, sollicita es, et turbaris erga plurima.
W zamartwianiu często dochodzi do rozproszenia, do “łapania wielu srok za ogon”. Ponieważ etymologia tego czasownika sięga do słowa “część”, można mieć intuicję, że martwienie się jest pewnego rodzaju rozbiciem, podziałem. Dlatego czymś przeciwnym jest wybór “jednego”. “To jedno” lub lepiej, “Ten Jeden”, scala moje życie i uwalnia od rozbicia w zamartwianiu się.
