Uczta (מִשְׁתֶּה mišteh)

Uczta (מִשְׁתֶּה mišteh), rzeczownik ten pochodzi od rdzenia šth, który oznacza czynność picia. Warto zauważyć, że w Starym Testamencie, w odróżnieniu od reszty Bliskiego Wschodu, tylko stworzenia ożywione piją, w sensie dosłownym czy metaforycznym: ludzie, zwierzęta i rośliny. Rzeczownik מִשְׁתֶּה (mišteh) tylko w późnym okresie oznacza „napój”, a jego powszechnie przyjęte znaczenie to „uczta”. Może niejednokrotnie być użyty w sensie przenośnym jako „szczęśliwe życie”.

W dzisiejszym pierwszym czytaniu (Iz 25, 6-10), Izajasz w proroczej mowie używa rzeczownika מִשְׁתֶּה (mišteh) na określenie powszechnego zbawienia: „Pan Zastępów przygotuje dla wszystkich ludów na tej górze ucztę z tłustego mięsa, ucztę z wybornych win, z najpożywniejszego mięsa, z najwyborniejszych win” (w.6). Warto zauważyć, że w tej jedynej uczcie bez formalnego zaproszenia będą uczestniczyły wszystkie narody.

Pan Jezus zaś w dzisiejszej Ewangelii (Mt 22,1-10), kładzie akcent na zaproszenie na ucztę i opowiada o losie zaproszonych, którzy odrzucając zaproszenie, okazali się niegodni zaproszenia, zlekceważyli je i zamiast na ucztę poszli „jeden na swoje pole, drugi do swego kupiectwa, a inni pochwycili jego sługi (zapraszającego) i znieważywszy, pozabijali”. Wtedy król, z Jezusowej przypowieści, zaprasza wszystkich, przygodnych ludzi, „złych i dobrych”. I to właśnie oni stali się biesiadnikami na uczcie. Często i w naszym życiu możemy zauważyć, że by uczestniczyć w ucztowaniu potrzeba trochę oderwania od siebie, powiewu fantazji i zachwytu, by ucztowanie stało się dziękczynieniem, czyli eucharystią. Leopold Staff napisał: „Jak ci dziękować, żeś mi dał tak wiele, iż jestem w życiu jak ów gość przygodny, co zaproszony został na wesele niespodziewanie i nie odszedł głodny” (“Radość”).