Wówczas przyjdzie ten, kto was obu zaprosił, i powie ci: „Ustąp temu miejsca”, a wtedy musiałbyś ze wstydem zająć ostatnie miejsce. (Łk 14,9)
καὶ ἐλθὼν ὁ σὲ καὶ αὐτὸν καλέσας ἐρεῖ σοι· δὸς τούτῳ τόπον, καὶ τότε ἄρξῃ μετὰ αἰσχύνης τὸν ἔσχατον τόπον κατέχειν.
et veniens is, qui te et illum vocavit, dicat tibi: Da huic locum: et tunc incipias cum rubore novissimum locum tenere.
Najlepiej być na właściwym, czyli na swoim miejscu, wtedy nawet czujemy, że to miejsce nam służy. Mówimy też, aby nie pchać się na nie swoje miejsce i nie zajmować, czy nie zabierać cudzego miejsca, bo to prowadzi do konfliktów i wojen.
Pan Bóg wyznaczył nam miejsce na ziemi. Da też nam miejsce w niebie. Jeśli kochamy miejsce, w którym przyszło nam żyć i szanujemy ludzi, którzy zajmują miejsce obok nas, to Bóg zechce nas mieć, za swoich sąsiadów, w niebie, bo takie miejsce nam przeznaczył.
