On cię wtedy wywyższy we czci, sławie i wspaniałości ponad wszystkie narody, które uczynił, abyś był ludem świętym dla Pana, Boga twego, jak powiedział. (Pwt 26,19)
וּֽלְתִתְּךָ֣ עֶלְיֹ֗ון עַ֤ל כָּל־הַגּוֹיִם֙ אֲשֶׁ֣ר עָשָׂ֔ה לִתְהִלָּ֖ה וּלְשֵׁ֣ם וּלְתִפְאָ֑רֶת וְלִֽהְיֹתְךָ֧ עַם־קָדֹ֛שׁ לַיהוָ֥ה אֱלֹהֶ֖יךָ כַּאֲשֶׁ֥ר דִּבֵּֽר׃ ס
et faciat te excelsiorem cunctis gentibus quas creavit, in laudem, et nomen, et gloriam suam: ut sis populus sanctus Domini Dei tui, sicut locutus est.
Wyrażenie „lud święty” podkreśla tożsamość Izraela jako szczególnej własności Boga. Określenie “lud święty” należy rozumieć jako oddzielenie, odseparowanie od innych narodów i przeznaczenie jedynie na służbę Bogu przez wypełnianie postanowień zawartego przymierza.
Słowa te możemy dziś odnieść do wyznawców Chrystusa, którzy dzięki ofierze Zbawiciela stali się królestwem kapłanów i ludem świętym – szczególną własnością Boga, którą Syn składa w ręce Ojca.
Lud święty tworzą święci ludzie i ci, którzy szczerze dążą do świętości. Świętość jest największym wywyższeniem i nobilitacją człowieka. Dorasta się do niej wspólnie z braćmi. Czy chcę należeć do tego szlachetnego grona?
