Kamień odrzucony przez budujących stał się kamieniem węgielnym. (Ps 118,22)
אֶ֭בֶן מָאֲס֣וּ הַבּוֹנִ֑ים הָ֝יְתָ֗ה לְרֹ֣אשׁ פִּנָּֽה׃
Lapidem quem reprobaverunt aedificantes, hic factus est in caput anguli;
λίθον, ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλὴν γωνίας.
Kamień (אֶבֶן ’eben) w języku hebrajskim znaczy również „skała, głaz, pion”. W Starym Testamencie אֶבֶן [’eben] ma wiele znaczeń, ale zawsze zawierają one w sobie podstawowe znaczenie „kamień”. W Izraelu, od najdawniejszych czasów, kamień służył za podstawowy materiał budowlany, stąd zetknięcie z kulturą babilońską, w której z powodu braku kamienia i nadmiaru gliny wypalało się cegły, musiało u Hebrajczyków budzić duże zdziwienie. W Izraelu natomiast kamienisty teren sprawiał, że oprócz użytku budowlanego dla ochrony zataczano kamień na otwór studni (Rdz 29,2) oraz na otwór grobu; kamień służył podróżnemu za poduszkę (Rdz 28,11) i jako oznaczenie terenu (Rdz 28,18).
W dzisiejszym psalmie responsoryjnym (Ps 118) śpiewamy o „kamieniu odrzuconym przez budujących”, który stał się wymownym symbolem Jezusa, odrzuconego przez przywódców ludu i powstałego z martwych mocą Boga. Właśnie ten „kamień odrzucony przez budujących, stał się kamieniem węgielnym”, to znaczy kamieniem, na którym opiera się cała budowla. „Stało się to przez Pana i cudem jest w naszych oczach”, ponieważ to, co dla ludzkich oczu było słabe i bezwartościowe, okazało się mocne i fundamentalne z Bożej perspektywy.
