Dajemy temu świadectwo my właśnie oraz Duch Święty, którego Bóg udzielił tym, którzy Mu są posłuszni. (Dz 5,32)
καὶ ἡμεῖς ἐσμεν μάρτυρες τῶν ῥημάτων τούτων, καὶ τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον ὃ ἔδωκεν ὁ θεὸς τοῖς πειθαρχοῦσιν αὐτῷ.
et nos sumus testes horum verborum et Spiritus Sanctus quem dedit Deus omnibus oboedientibus sibi.
Święty Piotr uderza dziś w samo sedno faryzeizmu. To musiało zaboleć jego słuchaczy, skoro autor Dziejów stwierdza, że byli oni, dosłownie, rozpiłowani (διεπρίοντο) – zagniewani. Pierwszy papież nie bierze swą wypowiedzią jeńców. Najpierw stwierdza wprost, że należy słuchać bardziej władzy Boga niż ludzi (Dz 5,29). Następnie, za sprawą słowa πειθαρχέω, pada wskazanie na pierwszeństwo autorytetu Stwórcy. W czasie paschalnym, a wręcz u jego zarania, także możemy stanąć przed wyborem: kogo należy słuchać? Niestety, niejednokrotnie władzą celebransa w Wielki Czwartek pomija się Kanon Rzymski, krzyży do wielkopiątkowej adoracji jest więcej, paschał ubiegłoroczny, albo z plastiku (bądź, o zgrozo językowa, z plastyku), a czytań Wigilii Paschalnej po najmniejszej ilości… bo to wszystko przecież dla ludzi. Często, paradoksalnie, wtedy owych ludzi jest mniej. Nie dlatego, że tracą wiarę, ale idą tam, gdzie liturgia faktycznie jest Boska, a nie leniwa. Może najwyższy czas potraktować mękę i zmartwychwstanie Jezusa serio? Tak, ze względu na autorytet Chrystusa, a nie świętego spokoju.
