I nie będą się musieli wzajemnie pouczać, mówiąc jeden do drugiego: Poznajcie Pana! Wszyscy bowiem od najmniejszego do największego poznają Mnie — wyrocznia Pana, ponieważ odpuszczę im występki, a o grzechach ich nie będę już wspominał. (Jr 31,34)
וְלֹא יְלַמְּדוּ עוֹד אִישׁ אֶת־רֵעֵהוּ וְאִישׁ אֶת־אָחִיו לֵאמֹר דְּעוּ אֶת־יְהוָה כִּי־כוּלָּם יֵדְעוּ אוֹתִי לְמִקְטַנָּם וְעַד־גְּדוֹלָם נְאֻם־יְהוָה כִּי אֶסְלַח לַעֲוֺנָם וּלְחַטָּאתָם לֹא אֶזְכָּר־עוֹד׃
et non docebunt ultra vir proximum suum et vir fratrem suum dicens cognoscite Dominum omnes enim cognoscent me a minimo eorum usque ad maximum ait Dominus quia propitiabor iniquitati eorum et peccati eorum non ero memor amplius.
καὶ οὐ μὴ διδάξωσιν ἕκαστος τὸν πολίτην αὐτοῦ καὶ ἕκαστος τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ λέγων γνῶθι τὸν κύριον ὅτι πάντες εἰδήσουσίν με ἀπὸ μικροῦ αὐτῶν καὶ ἕως μεγάλου αὐτῶν ὅτι ἵλεως ἔσομαι ταῖς ἀδικίαις αὐτῶν καὶ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν οὐ μὴ μνησθῶ ἔτι.
Jan Chrzciciel, co mogliśmy zwłaszcza usłyszeć w Wielkim Poście, wzywa do prostowania ścieżek Panu (Mt 3,3; Mk 1,3; Łk 3,4). Natomiast dzisiaj Bóg przypomina, że nie jest nam dłużny. Ustami Jeremiasza obiecuje przebaczenie naszych nieprawości [(עָוֹן) [avon], a słowo to ma z kolei konotacje z עָוָה [avah], czyli giąć, skręcać. Znajomość Pana rodzi bliskość, która przebacza i wszelkie krętactwa, i grzechy, oraz ukazuje ich bezsens. Wówczas stajemy się głusi na nieustanne nagabywanie złego: czy nie chcemy czegoś z jego nieprawości?
