Potem król stanął przy kolumnie i w obecności PANA zawarł przymierze, w którym cały lud zobowiązał się iść wiernie za PANEM, zachowywać Jego przykazania, upomnienia i polecenia całym sercem i całą duszą, aby wypełnić w ten sposób warunki przymierza zapisane w tej księdze. (2Krl 23,3)
וַיַּעֲמֹד הַמֶּלֶךְ עַל־הָעַמּוּד וַיִּכְרֹת אֶת־הַבְּרִית לִפְנֵי יְהוָה לָלֶכֶת אַחַר יְהוָה וְלִשְׁמֹר מִצְוֺתָיו וְאֶת־עֵדְוֺתָיו וְאֶת־חֻקֹּתָיו בְּכָל־ לֵב וּבְכָל־ נֶפֶשׁ לְהָקִים אֶת־דִּבְרֵי הַבְּרִית הַזֹּאת הַכְּתֻבִים עַל־הַסֵּפֶר הַזֶּה׃
καὶ ἔστη ὁ βασιλεὺς πρὸς τὸν στῦλον καὶ διέθετο διαθήκην ἐνώπιον κυρίου τοῦ πορεύεσθαι ὀπίσω κυρίου καὶ τοῦ φυλάσσειν τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ καὶ τὰ μαρτύρια αὐτοῦ καὶ τὰ δικαιώματα αὐτοῦ ἐν πάσῃ καρδίᾳ καὶ ἐν πάσῃ ψυχῇ τοῦ ἀναστῆσαι τοὺς λόγους τῆς διαθήκης ταύτης τὰ γεγραμμένα ἐπὶ τὸ βιβλίον τοῦτο.
Zawieranie przymierza dokonywało się przez przejście dwóch stron umowy pomiędzy rozciętymi połowami zwierząt ustawionymi naprzeciw siebie. W ten sposób dwie strony umowy zobowiązywały się do wierności przymierzu, w innym wypadku będą rozcięci jak zwierzęta, pomiędzy których połowami przechodzili. Jedno ze znaczeń omawianego terminu to właśnie “cięcie”, czyli wybór jednego a odrzucenie drugiego.
