Gniew Jego bowiem trwa tylko przez chwilę, a Jego łaskawość – przez całe życie. Płacz nadchodzi z wieczora, a rankiem okrzyki radości. (Ps 30,6)
כִּ֤י רֶ֨גַע ׀ בְּאַפּוֹ֮ חַיִּ֪ים בִּרְצֹ֫ונֹ֥ו בָּ֭עֶרֶב יָלִ֥ין בֶּ֗כִי וְלַבֹּ֥קֶר רִנָּֽה׃
quoniam ad momentum indignatio eius, et per vitam voluntas eius. Ad vesperum demoratur fletus, ad matutinum laetitia.
ὅτι ὀργὴ ἐν τῷ θυμῷ αὐτοῦ, καὶ ζωὴ ἐν τῷ θελήματι αὐτοῦ· τὸ ἑσπέρας αὐλισθήσεται κλαυθμὸς καὶ εἰς τὸ πρωὶ ἀγαλλίασις.
Płacz (בֶכִי bekî), rzeczownik ten pochodzi od czasownika bkh, który znaczy „płakać” i wskazuje na wydobywający się z płaczu szloch, charakterystyczny dla całego rodzaju ludzkiego, podczas gdy synonim tego czasownika dmʽ, wskazuje na oczy, z których wydobywają się łzy.
Dzisiejszy Psalm responsoryjny (Ps 30) mówi o płaczu, który jest doświadczeniem przejściowym: „Płacz (בֶכִי bekî) nadchodzi z wieczora, a rankiem wesele” (w.6). Podobnie werset 12 mówi o tym, że YHWH jest w stanie zamienić w taniec nawet „żałobny lament”, płacz powodowany doświadczeniem śmierci bliskiej osoby.
Takie doświadczenie opisuje Ewangelista Marek (Mk 5,21-43) w opowiadaniu o córce Jaira, jednego z przełożonych synagogi. Prosi on Jezusa, aby na umierającą położył ręce i ocalił jej życie. Pan Jezus, który dociera do domu Jaira już po śmierci jego córeczki dokonuje tego, o czym śpiewa psalmista, „zamienia w taniec żałobny lament” rodziny i tych, którzy z powodu śmierci dziewczynki zawodzili, płacząc. Ile razy w moim życiu Pan otarł moje łzy…?
