Żałował Pan, że stworzył ludzi na ziemi, i zasmucił się w swoim sercu. (Rdz 6,6)
וַיִּנָּחֶם יְהוָה כִּי־עָשָׂה אֶת־הָֽאָדָם בָּאָרֶץ וַיִּתְעַצֵּב אֶל־לִבּוֹ
καὶ ἐνεθυμήθη ὁ θεὸς ὅτι ἐποίησεν τὸν ἄνθρωπον ἐπὶ τῆς γῆς καὶ διενοήθη.
Paenituit Dominum quod hominem fecisset in terra. Et tactus dolore cordis intrinsecus.
Niegodziwe czyny człowieka i jego złe usposobienie (Rdz 6,5) stają się przyczyną żalu i smutku serca Boga. Nie oznacza to jednak, że Bóg żałuje samego aktu stworzenia człowieka, ani że chciałby „cofnąć czas” i sprawić, by wszystko potoczyło się inaczej. Bóg, widząc, jak bardzo człowiek oddala się od Niego i wybiera drogę zła, odczuwa głęboki smutek i cierpienie…
Hebrajskie słowo נָהַם [naham] oznacza żałować / odczuwać smutek, współczucie, także pocieszać. W kontekście biblijnym oznacza stan współczucia i żalu, także pocieszanie lub przejawianie miłosierdzia. Greckim odpowiednikiem tego słowa w LXX jest ἐνθυμέομαι [enthyméomai].