I oddaję tobie i twym przyszłym potomkom kraj, w którym przebywasz, cały kraj Kanaan, jako własność na wieki i będę ich Bogiem. (Rdz 17,8)
וְנָתַתִּי לְךָ וּלְזַרְעֲךָ אַחֲרֶיךָ אֵת אֶרֶץ מְגֻרֶיךָ אֵת כָּל־אֶרֶץ כְּנַעַן לַאֲחֻזַּת עֹולָם וְהָיִיתִי לָהֶם לֵאלֹהִים׃
daboque tibi et semini tuo terram peregrinationis tuae omnem terram Chanaan in possessionem aeternam eroque Deus eorum.
καὶ δώσω σοι καὶ τῷ σπέρματί σου μετὰ σὲ τὴν γῆν ἣν παροικεῖς πᾶσαν τὴν γῆν Χανααν εἰς κατάσχεσιν αἰώνιον καὶ ἔσομαι αὐτοῖς θεός.
Kraj Kanaan (כִּנַעַן) odziedziczył swoją nazwę po synu Chama (bądź też na odwrót;). Niezbyt jest ona szczęśliwa, bo swoje źródło ma w czasowniku כָּנַע (kana), co tłumaczy się jako: być poniżonym/ujarzmionym. Bóg wprowadza Abrahama w krainę obietnicy, która jest w jakiś sposób niegodziwa, nie po to, by patriarcha stał się takim jak owa ziemia, ale żeby ją uświęcił obecnością Pana.
Hebrajskie słowo כְּנַעַן [kᵊnaʿan] oznacza nizinę, także kupca. W kontekście biblijnym odnosi się do nazwy terenu na wschód od rzeki Jordan, na którym mieszkali potomkowie czwartego syna Chama o imieniu Kanaan. Słowo to pochodzi od czasownika כָּנַע [kānaʿ] o znaczeniu: być pokornym /upokorzonym /podbitym, także upokorzyć się /upokorzyć /podbić. Greckimi odpowiednikiem tego słowa jest Χανάαν [chanaan].