Bóg nazwał to sklepienie niebem. I tak upłynął wieczór i poranek – dzień drugi. (Rdz 1,8)
וַיִּקְרָ֧א אֱלֹהִ֛ים לָֽרָקִ֖יעַ שָׁמָ֑יִם וַֽיְהִי־עֶ֥רֶב וַֽיְהִי־בֹ֖קֶר יֹ֥ום שֵׁנִֽי׃
vocavitque Deus firmamentum caelum et factum est vespere et mane dies secundus.
καὶ ἐκάλεσεν ὁ θεὸς τὸ στερέωμα οὐρανόν. καὶ εἶδεν ὁ θεὸς ὅτι καλόν. καὶ ἐγένετο ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωί, ἡμέρα δευτέρα.
Poranek (בֹּקֶר bōker) słowo to pochodzi od rdzenia bkr, którego podstawowe znaczenie to otworzyć, złamać, rozbić, roztłuc. Dopiero później znaczenie tego słowa stało się określeniem czasu poranka.
Po raz pierwszy w Biblii występuje już w Rdz 1, w refrenie pierwszego opisu stworzenia: „i tak upłynął wieczór i poranek, dzień…”. Tekst tego hymnu na cześć Boga Stworzyciela stanowi Pierwsze Czytanie Wigilii Paschalnej. Także o poranku następującym po nocy paschalnej w Wj 14,24 Bóg patrzy z obłoku na wojska egipskie i zmusza je do ucieczki, ratując w ten sposób lud Izraela i wyprowadzając go z niewoli. W tym dniu Izraelici zobaczyli to, czego dokonał Pan i śpiewali pieśń na cześć Pana.
To właśnie o poranku, po szabacie, pierwszego dnia tygodnia, kobiety idące do grobu Jezusa dowiadują się o Jego Zmartwychwstaniu, o brzasku dnia spotyka Zmartwychwstałego Pana Maria Magdalena przy grobie. Od tego poranka słońce, wschodzące każdego dnia o poranku, przypomina Jezusa Zmartwychwstałego, który jest Słońcem nieznającym zachodu… .
Hebrajskie słowo בֹּקֶר [bōker] oznacza świt /brzask /poranek. W kontekście biblijnym odnosi się do także do nowego początku, odnowienia i wierności Pana Boga. Słowo to pochodzi od czasownika בָּקַר [bakar] o znaczeniu: szukać /rozważać /badać. Greckim odpowiednikiem tego słowa jest πρωΐ [proi].