Którym i postawił siebie samego jako żyjącego po cierpieniu jego, wśród wielu dowodów, przez czterdzieści dni, dając widzieć im siebie i mówiąc o królestwie Boga. (Dz 1,3)
οἷς καὶ παρέστησεν ἑαυτὸν ζῶντα μετὰ τὸ παθεῖν αὐτὸν ἐν πολλοῖς τεκμηρίοις, διʼ ἡμερῶν τεσσεράκοντα ὀπτανόμενος αὐτοῖς καὶ λέγων τὰ περὶ τῆς βασιλείας τοῦ θεοῦ·
quibus et præbuit seipsum vivum post passionem suam in multis argumentis, per dies quadraginta apparens eis, et loquens de regno Dei.
Obecny czas w liturgii to czas chrystofanii. Pan pragnie umocnić naszą wiarę, aby gdy przyjdą momenty ciemności, samotności, bezradności, została w nas pewność, że On żyje. Dowody potwierdzające tę prawdę znajdziemy wtedy w sobie, we własnych doświadczeniach łaski. Te dowody są niepowtarzalne, indywidualne dla każdego i każdej z nas.
Warto jeszcze zauważyć, że grecki rzeczownik τεκμήριον [tekmērion] występuje tylko jeden raz w NT.
Greckie słowo τεκμήριον [tekmērion] oznacza pewny/przekonywający dowód /znak. W kontekście biblijnym odnosi się do niezaprzeczalnego potwierdzenia prawdziwości faktu zmartwychwstania Pana Jezusa. Słowo to pochodzi od rzeczownika τεκμάρ [tekmár] o znaczeniu cel /stała granica. Hebrajskim odpowiednikiem tego słowa może być אוֹת [ʼôṯ].