Kapłani niosący Arkę Przymierza Pańskiego stali mocno na suchym łożysku w środku Jordanu, a tymczasem cały Izrael szedł po suchej ziemi, aż wreszcie cały naród skończył przeprawę przez Jordan. (Joz 3,17)
וַיַּעַמְדוּ הַכֹּהֲנִים נֹשְׂאֵי הָאָרוֹן בְּרִית־יְהוָה בֶּחָרָבָהבְּתוֹךְ הַיַּרְדֵּן הָכֵן וְכָל־יִשְׂרָאֵל עֹבְרִים בֶּחָרָבָה עַד אֲשֶׁר־תַּמּוּ כָּל־הַגּוֹי לַעֲבֹר אֶת־הַיַּרְדֵּן׃
populus autem incedebat contra Iordanem et sacerdotes qui portabant arcam foederis Domini stabant super siccam humum in medio Iordanis accincti omnisque populus per arentem alveum transiebat.
καὶ ἔστησαν οἱ ἱερεῖς οἱ αἴροντες τὴν κιβωτὸν τῆςδιαθήκης κυρίου ἐπὶ ξηρᾶς ἐν μέσῳ τοῦ Ιορδάνου καὶπάντες οἱ υἱοὶ Ισραηλ διέβαινον διὰ ξηρᾶς ἕωςσυνετέλεσεν πᾶς ὁ λαὸς διαβαίνων τὸν Ιορδάνην.
Tym razem już nie wiatr wschodni powstrzymuje wodę, ale Arka Pana. Jego obecność sprawia, że Izrael może przejść suchą nogą przez Jordan. Wszystko, co mogą robić kapłani, to stać mocno (עָמַד) razem z Bogiem. Tego właśnie potrzeba, by lud mógł doświadczać troski Najwyższego.
