Na tej górze PAN Zastępów przygotuje wszystkim narodom ucztę obfitującą w mięso i wyśmienite wina, ucztę z najprzedniejszych mięs i z najwyborniejszych win. (Iz 25,6)
וְעָשָׂה יְהוָה צְבָאוֹת לְכָל־הָעַמִּים בָּהָר הַזֶּה מִשְׁתֵּה שְׁמָנִים מִשְׁתֵּה שְׁמָרִים שְׁמָנִים מְמֻחָיִם שְׁמָרִים מְזֻקָּקִים׃
καὶ ποιήσει κύριος σαβαωθ πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν ἐπὶ τὸ ὄρος τοῦτο πίονται εὐφροσύνην πίονται οἶνον χρίσονται μύρον.
et faciet Dominus exercituum omnibus populis in monte hoc convivium pinguium convivium vindemiae pinguium medullatorum vindemiae defecatae.
Uczta jest tu rozumiana jako udział w ofierze wspólnotowej, czyli łączność z samym Bogiem.
משׁתּה [miszteh)]
Hebrajskie słowo משׁתּה [miszteh] oznacza ucztę, święto, biesiadę i w Biblii pojawia się jako obraz radości, wspólnoty oraz wdzięczności wobec Boga, często związany z ważnymi wydarzeniami religijnymi lub rodzinnymi (np. Rdz 21,8; Est 1,3–5). Uczta w tradycji biblijnej bywa również symbolem Bożego błogosławieństwa oraz przyszłej uczty mesjańskiej. Słowo to pochodzi od שָׁתָה [szātāh] – pić. Greckim biblijnym odpowiednikiem jest συμπόσιον [symposion] – uczta, biesiada.