Za dni jego zakwitnie sprawiedliwość i wielki pokój, dopóki księżyc nie zgaśnie. (Ps 72,7)
יְהוָ֤ה ׀ אוֹרִ֣י וְ֭יִשְׁעִי מִמִּ֣וְאָזְנֶ֨יךָ֙ תִּשְׁמַ֣עְנָה דָבָ֔ר מֵֽאַחֲרֶ֖יךָ לֵאמֹ֑ר זֶ֤ה הַדֶּ֨רֶךְ֙ לְכ֣וּ בֹ֔ו כִּ֥יִֽפְרַח־בְּיָמָ֥יו צַדִּ֑יק וְרֹ֥ב שָׁ֝לֹ֗ום עַד־בְּלִ֥י יָרֵֽחַ׃
ἀνατελεῖ ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτοῦ δικαιοσύνη καὶ πλῆθος εἰρήνης ἕως οὗ ἀνταναιρεθῇ ἡ σελήνη.
Orietur in diebus eius iustitia, et abundantia pacis: donec auferatur luna.
Owocować (פּרה pārah) w języku hebrajskim czasownik ten znaczy „wydawać”. Od tego samego rdzenia prḥ pochodzi rzeczownik „owoc”, który ma szerokie znaczenie także metaforyczne: „wynik”, „efekt”, „konsekwencja”, „plon”, a nawet „potomstwo”. W języku greckim słowo to brzmi „καρπός”. Czasownik „owocować” (פּרה pārah) występuje także w dzisiejszym proroctwie Izajasza (Iz 11,1-10), kiedy mówi o tym, że korzeń Jessego „wypuści odrośl” (פּרה pārah). Czasy obiecanego potomka Dawida odznaczać się będą pokojem i powszechną harmonią, w której nawet wilk zamieszka z barankiem. W dzisiejszej Ewangelii (Mt 3,1-12) słyszymy echo proroka Izajasza. Jan Chrzciciel wzywa do przygotowania się na przyjście Pana wydając godne owoce (καρπός) nawrócenia, ponieważ drzewo, które nie wydaje dobrych owoców (καρπός) będzie wycięte. Analogia sięgająca natury podpowiada, że Ci którzy zakorzenili się w Panu, oni właśnie rozkwitają i wydają dobry owoc.
דֶּרֶךְ [ḏereḵ]
Hebrajskie słowo פָּרָה[pārāh] oznacza „rodzić, być płodnym, wydawać owoc”. W Biblii opisuje działanie Pana Boga, który błogosławi człowiekowi płodnością, wzrostem i pomyślnością oraz wzywa lud do duchowej owocności (np. Rdz 1,28; Jr 23,3). Słowo to pochodzi od rdzenia פ־ר־ה [p-r-h] – wzrastanie, rozkwit, pomnażanie się i owocowanie. Greckim biblijnym odpowiednikiem jest καρποφορέω [karpoforéō] – wydawać owoc, przynosić plon.