Na ziemię zsyła swoje orędzie, mknie chyżo Jego słowo. (Ps 147,15)
הַשֹּׁלֵחַ אִמְרָתוֹ אָרֶץ עַד־מְהֵרָה יָרוּץ דְּבָרוֹ׃
ὁ ἀποστέλλων τὸ λόγιον αὐτοῦ τῇ γῇ, ἕως τάχους δραμεῖται ὁ λόγος αὐτοῦ.
qui emittit eloquium suum terrae velociter curret verbum eius.
Słowo (דָּבָר dāḇār), w języku hebrajskim oznacza „to, co powiedziane”, „wypowiedź”, „opinia”, ale także „sprawa”, „wydarzenie”, „czyn”, a nawet ogólne „coś”. Rzeczownik ten związany jest w sposób szczególny z działalnością proroka, którego zadaniem jest przekazywanie słowa Bożego. Psalm responsoryjny dzisiejszej liturgii (Ps 147), który opiewa kosmiczne i historyczne objawienie się Boga, kilka razy używa wyrażenia דָּבָר (dāḇār): „Na ziemię zsyła swoje orędzie, mknie chyżo Jego słowo” (w.15). Pan, który „posyła swoje słowo” (דָּבָר dāḇār) przerywa milczenie i objawia się w szacie wiosennej i zimowej, w zjawiskach przyrody i historii. Wiara zaprasza nas do uchwycenia „mowy Boga”, Jego obecności w swoim Słowie, które w Jezusie stało się ciałem (J 1,14).
דָּבָר [dāḇār]
Hebrajskie słowo דָּבָר [dāḇār] oznacza słowo, wypowiedź, rozkaz, wydarzenie, czyn i w Biblii odnosi się do skutecznego słowa Boga, które komunikuje Jego wolę, działa, stwarza, porządkuje świat i wykonuje Jego zbawczy zamysł. Słowo to pochodzi od דָּבַר [dāḇar] – mówić, ogłaszać, sprawiać. Greckim biblijnym odpowiednikiem jest λόγος [lógos] – słowo, Boże objawienie.