Ja stanę przed tobą na skale, na Horebie. Uderzysz w skałę, a wypłynie z niej woda, i lud zaspokoi swe pragnienie. Mojżesz uczynił tak na oczach starszyzny izraelskiej. (Wyj 17,6)
הִנְנִ֣י עֹמֵד֩ לְפָנֶ֨יךָ שָּׁ֥ם עַֽל־הַצּוּר֮ בְּחֹרֵב֒ וְהִכִּ֣יתָ בַצּ֗וּר וְיָצְא֥וּ מִמֶּ֛נּוּ מַ֖יִם וְשָׁתָ֣ה הָעָ֑ם וַיַּ֤עַשׂ כֵּן֙ מֹשֶׁ֔ה לְעֵינֵ֖י זִקְנֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל׃
ὅδε ἐγὼ ἕστηκα πρὸ τοῦ σὲ ἐκεῖ ἐπὶ τῆς πέτρας ἐν Χωρηβ· καὶ πατάξεις τὴν πέτραν, καὶ ἐξελεύσεται ἐξ αὐτῆς ὕδωρ, καὶ πίεται ὁ λαός μου. ἐποίησεν δὲ Μωυσῆς οὕτως ἐναντίον τῶν υἱῶν Ισραηλ.
En ego stabo ibi coram te, supra petram Horeb: percutiesque petram, et exibit ex ea aqua, ut bibat populus. Fecit Moyses ita coram senioribus Israel:
Woda (מַיִם mayim), termin ten bardzo rozpowszechniony wśród języków semickich, w swojej formie hebrajskiej nie jest uważany za rzeczownik rodzaju dualis, ale liczby mnogiej – plurale tantum. W przyrodzie woda znajduje się w morzu, w źródle, w rzece czy w studni. Biblia często opowiada o studni jako miejscu, do którego kobiety chodziły zaczerpnąć wody. Studnie były przystanią dla podróżnych i miejscem spotkań dla mieszkańców pobliskich miejscowości. W Izraelu מַיִם (mayim), woda, jest uważana za synonim życia i Stary Testament uznaje jej życiodajne znaczenie we wszystkich obszarach egzystencji. Dla człowieka konieczność wody dotyczy przede wszystkim zaspokojenia pragnienia i urodzajnym zbiorze plonów.
Dzisiejsze pierwsze czytanie (Wj 17,3-7) mówi o dwóch oazach na pustyni, związanych z buntem Izraela przeciw Bogu z powodu braku wody: “Czy po to wyprowadziłeś nas z Egiptu, aby nas, nasze dzieci i nasze bydło wydać na śmierć z pragnienia?” (Wj 17,3). Mojżesz zdołał wydobyć wodę ze skały i zaspokoić pragnienie ludu. W biblijnym opowiadaniu to Bóg wskazał Mojżeszowi miejsce, gdzie kryła się woda. Szukanie wody na pustyni jest szukaniem życia a znalezienie jej ocaleniem od śmierci i dlatego jest znakiem zbawczego działania Boga.
W Ewangelii św. Jana (J 4,5-42) czytamy dzisiaj o Jezusie, który sam spragniony zatrzymuje się przy studni prosi przygodnie spotkaną kobietę o wodę ze studni, ale w zamian oferuje jej dar „wody żywej” (ὕδωρ ζῶν, w.10), tej której ona tak naprawdę pragnie, a która jest symbolem żywej i nierozerwalnej relacji z kochającym Bogiem. Żeby jednak móc zaczerpnąć „wody żywej” trzeba najpierw odkryć, gdzie jest jej Źródło.