Wtedy kapłani i prorocy zwrócili się do przywódców i do całego ludu tymi słowami: «Człowiek ten zasługuje na wyrok śmierci, gdyż prorokował przeciw temu miastu, jak to słyszeliście na własne uszy». (Jr 26,11)
וַיֹּ֨אמְר֜וּ הַכֹּהֲנִ֤ים וְהַנְּבִאִים֙ אֶל־הַשָּׂרִ֔ים וְאֶל־כָּל־הָעָ֖ם לֵאמֹ֑ר מִשְׁפַּט־מָ֨וֶת֙ לָאִ֣ישׁ הַזֶּ֔ה כִּ֤י נִבָּא֙ אֶל־הָעִ֣יר הַזֹּ֔את כַּאֲשֶׁ֥ר שְׁמַעְתֶּ֖ם בְּאָזְנֵיכֶֽם׃
καὶ εἶπαν οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ ψευδοπροφῆται πρὸς τοὺς ἄρχοντας καὶ παντὶ τῷ λαῷ Κρίσις θανάτου τῷ ἀνθρώπῳ τούτῳ, ὅτι ἐπροφήτευσεν κατὰ τῆς πόλεως ταύτης, καθὼς ἠκούσατε ἐν τοῖς ὠσὶν ὑμῶν. (w LXX Jr 33,11)
et locuti sunt sacerdotes et prophetae ad principes et ad omnem populum dicentes iudicium mortis est viro huic quia prophetavit adversum civitatem istam sicut audistis auribus vestris.
W Starym Testamencie prorocy, w tym Jeremiasz, byli powoływani przez Boga, by ostrzegać przed grzechem i głosić nadejście Mesjasza. W Nowym Testamencie i współcześnie prorokowanie jest rozumiane jako charyzmat (dar Ducha Świętego), mający na celu budowanie wspólnoty, dodawanie odwagi i ukazywanie Bożej perspektywy na teraźniejszość.
Prorocy otrzymują wskazówki od Boga, aby pomóc ludziom sprostać wyzwaniom, jakie stawia przed nimi życie i aby rozwiązywać problemy. Prorokowanie to duchowy charyzmat, polegający na przekazywaniu słowa od Boga, które budzi, pociesza lub wzywa do zmiany życia.
Świat jednak nie życzy sobie proroków, mówiąc: „Co tobie do tego? To nie twoja sprawa! Nie wtrącaj się do mojego życia”.
A prorok musi wtedy szukać sposobu, aby pokazać dobro wspólne, to, co nas łączy, zainteresować rozmówcę Jezusowym darem życia wiecznego, uratować przed nicością. I musi ryzykować odrzucenie i zmierzenie się z trudnościami. Jednak dla nieśmiertelności prorokować warto!
