że nas wybawi od nieprzyjaciół
i z ręki wszystkich, którzy nas nienawidzą
σωτηρίαν ἐξ ἐχθρῶν ἡμῶν καὶ ἐκ χειρὸς πάντων τῶν μισούντων ἡμᾶς·
Łk 1, 71
W Pieśni Zachariasza wybawienie od nieprzyjaciół (ἐχθρῶν) zostaje wzmocnione przez wolność od nienawidzących (μισούντων) nas.
Psalm 106,10 (LXX 105,10) nawiązuje podobnym stwierdzeniem do wyzwolenia z Egiptu: καὶ ἔσωσεν αὐτοὺς ἐκ χειρὸς μισούντων
καὶ ἐλυτρώσατο αὐτοὺς ἐκ χειρὸς ἐχθροῦ (Wybawił ich z rąk nieprzyjaciół i ocalił ich od wroga). Jednak w samej Ewangelii Łukasza dochodzi do swoistego wewnętrznego dialogu, ponieważ w Łk 6, 27 Jezus mówi o miłości nieprzyjaciół i czynieniu dobrze tym, którzy nas nienawidzą: Ἀλλὰ ὑμῖν λέγω τοῖς ἀκούουσιν, ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν, καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς. Ewangelista używa tych samych określeń: ἐχθροί i μισοῦντες. Zatem można postrzegać wybawieniem od zła nie jako uleganie rewanżyzmowi, lecz jako drogę paradoksalnej miłości i nie uleganiu zemście.
