Nadać tytuł (כנה kanah), w Biblii hebrajskiej czasownik ten występuje w formie piel i znaczy „nadać tytuł”, „nazwać”, ale też „chwalić” czy „pochlebiać”. W Starym Testamencie czasownik ten występuje tylko cztery razy i warto zauważyć, że w greckim tłumaczeniu użyto czterech różnych wyrazów. Jednym z nich jest tekst Izajasza (44,5), z którego wynika, że dla hebrajczyków czasów proroka, przynależność do ludu Bożego i do ich Boga jest wyróżnieniem a imię „Izrael” tytułem honorowym.
W dzisiejszym pierwszym czytaniu (Iz 45,1.4-6) Pan Bóg mówi o Cyrusie, królu Cesarstwa Perskiego, jako o swym „pomazańcu”. Jak wiemy, Cyrus w VI w. przed Ch., podbił Cesarstwo Babilońskie i swoimi decyzjami umożliwił Izraelowi powrót z niewoli babilońskiej, odbudowanie świątyni i Jerozolimy, co było odrodzeniem życia Izraela i kultu w okresie tak zwanej II Świątyni (515 r.p.Ch. – 70 r. po Ch.). Pan Bóg nadaje zaszczytny tytuł Cyrusowi, który Go nawet nie znał nie z innego powodu jak tylko ze względu na swój lud: „Przez wzgląd na mego sługę, Jakuba, Izraela, mojego wybrańca, nadałem ci twój tytuł bardzo zaszczytny…” (w.4). Bóg sam wskazuje na to, że cesarz perski stał się narzędziem w Jego ręku, aby Izraela wyprowadzić z niewoli babilońskiej.
