Czyż dwóch wróbli nie sprzedawanych jest za asa i żaden z nich nie upada na ziemię bez Ojca waszego. (Mt 10,29)

οὐχὶ δύο στρουθία ἀσσαρίου πωλεῖται; καὶ ἓν ἐξ αὐτῶν οὐ πεσεῖται ἐπὶ τὴν γῆν ἄνευ τοῦ πατρὸς ὑμῶν. 

nonne duo passeres asse veneunt et unus ex illis non cadet super terram sine Patre vestro.

Ojciec Niebieski karmi ptaki niebieskie. Unosi je na skrzydłach wiatru. Poi kroplami deszczu z nieba. Upada z nimi na ziemię. Upada z tobą, gdy ktoś podcina ci skrzydła. Zobacz, za jaką cenę zostaliśmy wykupieni. Dwa wróble przywodzą na myśl nie tylko ofiarę ubogiego, ale i te wszystkie przyjaźnie, więzi, spotkania, które mają wznieść się na nowo ku niebu.

Oto Ja posyłam was jak owce w środek wilków; bądźcie więc roztropni jak węże i niewinni jak gołębie. (Mt 10,16)

Ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω ὑμᾶς ὡς πρόβατα ἐν μέσῳ λύκων· γίνεσθε οὖν φρόνιμοι ὡς οἱ ὄφεις καὶ ἀκέραιοι ὡς αἱ περιστεραί.

ecce ego mitto vos sicut oves in medio luporum estote ergo prudentes sicut serpentes et simplices sicut columbae. 

Na dnie duszy każdego człowieka skrywa się diament, czysty jak łza. Bez inkluzji grzechu. Bo taki był od początku. Dziś możesz być przejrzysty przed Bogiem i ludźmi. Nie kupisz lęku, nie zmieszasz się z pogardą. Niewinność odzyskana, szaty wypłukane we Krwi Baranka.

Jezus zaś powiedział im: Zaprawdę mówię wam, że wy, którzy poszliście za Mną drogą w odrodzeniu, gdy zasiądzie Syn Człowieczy na tronie chwały swojej, zasiądziecie i wy, na dwunastu tronach, sądząc dwanaście pokoleń Izraela. (Mt 19,28)

ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθήσαντές μοι ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ, ὅταν καθίσῃ ὁυἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθήσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ.

Iesus autem dixit illis amen dico vobis quod vos qui secuti estis me in regeneratione cum sederit Filius hominis in sede maiestatis suae sedebitis et vos super sedes duodecim iudicantes duodecim tribus Israhel.

Bóg będąc Źródłem Życia stan śmierci, zepsucia, zniszczenia nie poddaje powierzchownej renowacji. On sięga do korzeni, do początku każdej istoty aby przywrócić tam połączenie ze źródłem. Dokonał tego przez swojego Syna, który zanurzył się w naszą śmierć, aby odzyskać nas na nowo dla Ojca. To odrodzenie dokonuje się już dziś, gdy całe stworzenie, które jest pod niebem wielbi Boga przez nasze usta (por. Prefacja IV Modlitwy Eucharystycznej).

Wyruszywszy zaś ogłaszajcie mówiąc, że przybliżyło się Królestwo Niebios. (Mt 10,7)

πορευόμενοι δὲ κηρύσσετε λέγοντες ὅτι ἤγγικεν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

euntes autem praedicate dicentes quia adpropinquavit regnum caelorum.

Jest jedno posłanie, którego Pan Jezus udzielił Kościołowi. Dlatego jest jedna Ewangelia. Głoście, ogłaszajcie, zwiastujcie, pokazujcie życiem, potwierdzajcie gestami, że Pan jest blisko. Bóg nie chowa się za formalnym dystansem. Nie ukrywa się w konwenansach i poprawnej dyplomacji. On Jest Bogiem bliskim. Ten, kto doświadczył tej bliskości, ma odwagę to głosić.

Zobaczywszy zaś tłum ulitował się nad nimi, ponieważ byli znękani i porzuceni jak owce nie mające pasterza (Mt 9,36)

Ἰδὼν δὲ τοὺς ὄχλους ἐσπλαγχνίσθη περὶ αὐτῶν, ὅτι ἦσαν ἐσκυλμένοι καὶ ἐρριμμένοι ὡσεὶ πρόβατα μὴ ἔχοντα ποιμένα.

videns autem turbas misertus est eis quia erant vexati et iacentes sicut oves non habentes pastorem

Wybrane słowo σπλαγχνίζομαι pochodzi od rzeczownika σπλάγχνον [splanchnon] – śledziona, wnętrzności, narządy wewnętrzne: serce, płuca, wątroba, jelita. Oznacza być poruszonym aż do wnętrzności, być zdjętym litością. Wnętrzności uważano za siedlisko uczuć, namiętności, pasji.

Jezus wzrusza się do głębi swojej istoty, do tych pokładów Boskiego serca, w których płonie ogień pasji miłowania Ojca i miłowania każdego człowieka. Litość Jezusa nie jest biadoleniem nad nędzą, ale budzi dobrą nowinę, rodzi kaskadę gestów uzdrowienia, łamania chleba, posłania robotników. A to wszystko z jednego “ujrzał”. Oczy Jego jak płomień ognia.

Wtedy gdy mówił im, oto władca jeden przyszedłszy pokłonił się Mu mówiąc: Córka moja teraz umarła, ale przyszedłszy połóż rękę swoją na nią i będzie żyła. (Mt 9,18)

Ταῦτα αὐτοῦ λαλοῦντος αὐτοῖς, ἰδοὺ ἄρχων ⸂εἷς ἐλθὼν⸃ προσεκύνει αὐτῷ λέγων oὅτι ἡ θυγάτηρ μου ἄρτι ἐτελεύτησεν· ἀλλʼ ἐλθὼν ἐπίθες τὴν χεῖρά σου ἐπʼ αὐτήν, καὶ ζήσεται.

haec illo loquente ad eos ecce princeps unus accessit et adorabat eum dicens filia mea modo defuncta est sed veni inpone manum super eam et vivet.

Wybrane słowo προσκυνέω pochodzi od πρός [pros] – na korzyść kogoś, przy, koło, obok, do, w kierunku kogoś, razem , co do, oraz od κύων [kyon] – pies (w nawiązaniu do postawy psa wobec pana).  Oznacza: całować czyjąś dłoń w wyrazie szacunku, paść na kolana i bić czołem w ziemię w wyrazie najwyższego szacunku, złożyć hołd przez padnięcie na twarz, oddać cześć, zwrócić się z błaganiem.

Adoracja jest jednym ze sposobów wyznania wiary. Adorujemy Stwórcę jako stworzenia. Nikt, poza Bogiem, nie jest godzien adoracji. Ta postawa, która nie zamyka się tylko do adoracji Najświętszego Sakramentu, może naznaczać każde działanie. Staje się źródłem pokoju, gdyż uwalnia od lęku. Przez adorację wchodzimy w uwalniającą zależność od Miłości, która daje życie.

Do którego zaś wejdziecie domu, najpierw mówcie: Pokój domowi temu. (Łk 10,5)

εἰς ἣν δʼ ἂν εἰσέλθητε οἰκίαν, πρῶτον⸃ λέγετε· εἰρήνη τῷ οἴκῳ τούτῳ.

in quamcumque domum intraveritis primum dicite pax huic domui.

Tam, gdzie się rodzi prawdziwy pokój, tam daje się zauważyć łagodne uporządkowanie, życia, relacji, spraw, rzeczy, zadań. Ale nie jest to tylko kwestia zewnętrzna. Ten porządek jest znakiem, że w sercu ucznia jest sam Jezus. Dlatego słychać Go w słowach, widać w gestach, spojrzeniu, w stylu życia.

Nie wlewają też młodego wina do starych bukłaków. W przeciwnym razie bukłaki pękają, wino wycieka, a bukłaki przepadają. Ale młode wino wlewają do nowych bukłaków, a tak jedno i drugie się zachowuje. (Mt 9,17)

οὐδὲ βάλλουσιν οἶνον νέον εἰς ἀσκοὺς παλαιούς εἰ δὲ μή γε ῥήγνυνταιοἱ ἀσκοί καὶ ὁ οἶνος ἐκχεῖται καὶ οἱ ἀσκοὶ ἀπόλλυνται ἀλλὰ βάλλουσιν οἶνοννέον εἰς ἀσκοὺς καινούς καὶ ἀμφότεροι συντηροῦνται.

neque mittunt vinum novum in utres veteres alioquin rumpuntur utres et vinum effunditur et utres pereunt sed vinum novum in utres novos mittunt et ambo conservantur.

Młode wino, o jakim dziś mowa w Mt 9,17, przewodzi na myśl przejaw działania Ducha Świętego. Gdy Apostołowie napełnieni Duchem Świętym zaczęli przemawiać, sądzono, że upili się młodym winem. Ono ma w sobie jeszcze siłę fermentu. Mówi się, że jeszcze “pracuje”. Może być wlane do nowych bukłaków. Tak, jak nowe przykazanie – przykazanie miłości, może się pomieścić w nowym sercu z ciała, a nie z kamienia.

Idźcie i starajcie się zrozumieć, co znaczy: Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary. Bo nie przyszedłem, aby powołać sprawiedliwych, ale grzeszników. (Mt 9,13)

πορευθέντες δὲ μάθετε τί ἐστιν ἔλεος θέλω καὶ οὐ θυσίαν οὐ γὰρ ἦλθονκαλέσαι δικαίους ἀλλὰ ἁμαρτωλούς.

euntes autem discite quid est misericordiam volo et non sacrificium non enim veni vocare iustos sed peccatores.

Miłosierdzie można nauczyć się w czterech obszarach ludzkiej niemocy, które bierze w swoje ręce sam Bóg: 1) gdy popadam w grzech; 2) gdy trapią mnie choroby; 3) gdy jestem osłabiony poprzez zranienia; 4) gdy nie żyję zgodnie z własnym powołaniem. Wtedy Ojciec wzrusza się głęboko, posyła swojego Syna, aby z nami zasiadł w domu przy stole i uczył nas każdym słowem i gestem.

Inni więc uczniowie mówili do niego: Widzieliśmy Pana! Ale on rzekł do nich: Jeżeli na rękach Jego nie zobaczę śladu gwoździ i nie włożę palca mego w miejsce gwoździ, i ręki mojej nie włożę w bok Jego, nie uwierzę. (J 20,25)

ἔλεγον οὖν αὐτῷ οἱ ἄλλοι μαθηταί ἑωράκαμεν τὸν κύριον ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων καὶ βάλω μου τὴν χεῖρα εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ οὐ μὴ πιστεύσω.

dixerunt ergo ei alii discipuli vidimus Dominum ille autem dixit eis nisi videro in manibus eius figuram clavorum et mittam digitum meum in locum clavorum et mittam manum meam in latus eius non credam.

Słowo prowadzi do odczytania na nowo znaczenia przebitego boku Jezusa. Bóg posłużył się gestem nieposłuszeństwa żołnierza, aby pokazać nam nadobfitość miłosierdzia. Tomasz szuka tego miejsca, powraca do Źródła i tam dopiero wyznaje wiarę. Ten Święty Bok przywołuje na myśl bok Adama, z którego pochodzi pierwsza kobieta. Z Boku Jezusa narodziła się Ecclesia – Kościół, Oblubienica Chrystusa, Nowego Adama.

A On im rzekł: Czemu bojaźliwi jesteście, ludzie małej wiary? Potem, powstawszy, zgromił wichry i jezioro, i nastała głęboka cisza. (Mt 8,26)

καὶ λέγει αὐτοῖς τί δειλοί ἐστε ὀλιγόπιστοι τότε ἐγερθεὶς ἐπετίμησεντοῖς ἀνέμοις καὶ τῇ θαλάσσῃ καὶ ἐγένετο γαλήνη μεγάλη.

et dicit eis quid timidi estis modicae fidei tunc surgens imperavit ventis et mari et facta est tranquillitas magna.

Wydarzenie uciszenia burzy zawierza się w klamrze słowa “wielki”. Wielka burza – wielka cisza. Słowo Pana Jezusa ustanawia ciszę. Słowo przyjęte, wysłuchane z wiarą, ma moc wprowadzić porządek i uciszenie rozedrganych nerwów, skrajnych uczuć. To działanie Słowa nie zamyka się tylko do aspektów psychologicznych. On dosięga dna każdego lęku, przerażenia, które czają się w zakamarkach umysłu, duszy, serca.

Jezus mu odpowiedział: Lisy mają nory, a ptaki podniebne – gniazda, lecz Syn Człowieczy nie ma miejsca, gdzie by głowę mógł położyć. (Mt 8,20)

καὶ λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς αἱ ἀλώπεκες φωλεοὺς ἔχουσιν καὶ τὰ πετεινὰτοῦ οὐρανοῦ κατασκηνώσεις ὁ δὲ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἔχει ποῦ τὴνκεφαλὴν κλίνῃ.

et dicit ei Iesus vulpes foveas habent et volucres caeli tabernacula Filius autem hominis non habet ubi caput reclinet.

Czasem szukamy ramienia przyjaciela, kogoś bliskiego, aby oprzeć swoją stroskaną głowę. Gdy jednak pójdziesz za Jezusem nie znajdzie spokoju twoje serce, dopóki nie spocznie w Bogu. Jezus skłonił głowę dopiero na Krzyżu. Tam powierzył się ramionom Ojca. Tam możesz siebie powierzyć ostatecznie i bez lęku.