I uczynił przyjęcie wielkie Lewi Jemu (Jezusowi) w domu swoim, i był tłum liczny celników i innych, którzy byli z nimi leżącymi przy stole. (Łk 5,29)

Καὶ ἐποίησεν δοχὴν μεγάλην Λευὶς αὐτῷ ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ, καὶ ἦν ὄχλος πολὺς τελωνῶνκαὶ ἄλλων οἳ ἦσαν μετʼ αὐτῶν κατακείμενοι.

et fecit ei convivium magnum Levi in domo sua et erat turba multa publicanorum et aliorum qui cum illis erant discumbentes.

Wybrane słowo występuje tylko w Ewangelii św. Łukasza. W Ewangelii św. Łukasza jest ponad 20 miejsc mówiących o posiłku, uczcie, przyjęciu, śniadaniu. Zawsze jednak nie chodzi o samo jedzenie. Nie uprawia się tam tzw. “mistyki talerza” lub “nowej religii warzywno-postnej”. Nie snuje się tam nudnych refleksji meteorologicznych. Tam chodzi o obdarowanie miłością i miłosierdziem. Chodzi o przyjmowanie, o przyjęcie drugiego. Dlatego Pan Jezus uczniom mówił: “Moim pokarmem jest wypełnić wolę Tego, który Mnie posłał (J 4,34).

I powiedział im Jezus: Nie mogą synowie komnaty weselnej pościć, gdy z nimi jest oblubieniec, przyjdą zaś dni, gdy zostanie zabrany od nich oblubieniec i wtedy będą pościć. (Mt 9,15)

καὶ εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· μὴ δύνανται οἱ υἱοὶ τοῦ νυμφῶνος πενθεῖν ἐφʼ ὅσον μετʼ αὐτῶν ἐστιν ὁ νυμφίος; ἐλεύσονται δὲ ἡμέραι ὅταν ἀπαρθῇ ἀπʼ αὐτῶν ὁ νυμφίος, καὶ τότε νηστεύσουσιν.

et ait illis Iesus numquid possunt filii sponsi lugere quamdiu cum illis est sponsus venient autem dies cum auferetur ab eis sponsus et tunc ieiunabunt.

Wybrane słowo w Nowym Testamencie występuje 16 razy. Na szczególną uwagę zasługuje Ewangelia Jana, w której początkowe rozdziały: 2, 3 i 4 mogą być nazwane cyklem Oblubieńca.
Od początku Wielkiego Postu, Słowo Boże wyprowadza poza powierzchowność naszej pobożności. Czasem ta powierzchowność zapuszcza głębokie korzenie. Oblubieniec wprowadza nas do komnaty weselnej, aby już nie trenować naszej ascezy, lecz aby dać nam swoją miłość. Bo miłość może być oczyszczona tylko przez większą miłość. Szczęśliwi owi słudzy, których Pan powracający z uczty weselnej zastanie czuwających. Każe im zasiąść do stołu, przepasze się i będzie im usługiwał (por. Łk 12,37).

Mówię zaś do wszystkich: Jeśli ktoś chce za Mną chodzić, niech zaprze się siebie samego i niech weźmie krzyż swój każdego dnia i niech Mi towarzyszy. (Łk 9,23)

Ἔλεγεν δὲ πρὸς πάντας· εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἔρχεσθαι, ἀρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦκαθʼ ἡμέραν καὶ ἀκολουθείτω μοι.

dicebat autem ad omnes si quis vult post me venire abneget se ipsum et tollat crucem suam cotidie et sequatur me.

Wybrane słowo w Nowym Testamencie występuje 96 razy. W Ewangelii św. Łukasza 17 razy. Tylko w jednym wypadku nie odnosi się wprost do chodzenia za Jezusem, tam gdzie Jan mówi o człowieku, który wyrzucał złe duchy, ale “nie chodził z nami”.
Sam Jezus jest Drogą. Kto wyrusza z Nim, nie drepcze w miejscu. W tym zaproszeniu – powołaniu – chodzi o bliskość, o przebywanie z Nim, o poznawanie Jego śladów w codzienności. To nie jest wycieczka krajoznawcza. Droga od samego początku prowadzi w górę. Idziemy na szczyt. Po drodze odpadną nasze iluzje, zweryfikują się nasze intencje. Upadniemy, a On nas podniesie. Zbłądzimy, a On będzie czekał za kolejnym zakrętem, uprzedzając nas. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej, jak tylko przeze Mnie (J 14,6).

Good company in a journey makes the way seem shorter. — Izaak Walton

Dobry przyjaciel w podróży czyni drogę o wiele krótszą.