On zaś powiedział mu: Dziecko, ty zawsze ze mną jesteś i wszystko moje twoje jest; cieszyć się i radować trzeba, że brat twój ten martwy był i ożył, i był zgubiony, i został odnaleziony. (Łk 15,31-32)

ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· τέκνον, σὺ πάντοτε μετʼ ἐμοῦ εἶ, καὶ πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστιν· 32 εὐφρανθῆναι δὲ καὶ χαρῆναι ἔδει, ὅτι ὁ ἀδελφός σου οὗτος νεκρὸς ἦν καὶ ἔζησεν, καὶ ἀπολωλὼς καὶ εὑρέθη.

at ipse dixit illi fili tu semper mecum es et omnia mea tua sunt epulari autem et gaudere oportebat quia frater tuus hic mortuus erat et revixit perierat et inventus est.

Forma czasu wybranego słowa wskazuje na tzw. divinum passivum – stronę bierną Boską. Bóg jest inicjatorem i podmiotem działającym. Od Niego pochodzi impuls, początek ale i trwanie działania. Znamy to słowo z okrzyku odkrywcy: Eureka – znalazłem, odkryłem.

O znaczeniu tego odnalezienia świadczy pojęcie przeciwne, czyli zagubienie. Jest ono radykalne, ostateczne, jak zatracenie. O ileż mocniejsze jest zatem to poszukiwanie, którego dokonują pasterz, kobieta i w końcu Ojciec – Bóg. Obaj synowie się zagubili: jeden w domu, jak drachma, a drugi daleko, jak owca. O ileż większa jest radość w Niebie, gdy “pozwalasz” się znaleźć – być znalezionym. Bóg szuka człowieka, a człowiek Boga. Znaleźliśmy Mesjasza – to znaczy: Chrystusa (zob. J 1,41).

Mówię wam, odszedł ten usprawiedliwiony do domu swego w porównaniu z tamtym; każdy wywyższający siebie samego zostanie uniżony, który zaś uniża siebie zostanie wywyższony. (Łk 18,14)

λέγω ὑμῖν, κατέβη οὗτος δεδικαιωμένος εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ παρʼ ἐκεῖνον· ὅτι πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται.

dico vobis descendit hic iustificatus in domum suam ab illo quia omnis qui se exaltat humiliabitur et qui se humiliat exaltabitur.

Wybrane słowo pochodzi od czasownika δίκαιος – dikaios (sprawiedliwy, prawy, cnotliwy). Idąc dalej w tym łańcuchu etymologii dochodzimy do terminu δίκη – dike (zwyczaj, proces sądowy, bogini sprawiedliwości), a on z kolei od czasownika δεικνύω – deiknyo (pokazać, ukazać oczom, dać dowód czegoś). W Nowym Testamencie ten czasownik pojawia się 40 razy. Bardzo często używa go św. Paweł w liście do Rzymian.

Boża sprawiedliwość wykracza poza ramy najwyższego wymiaru sprawiedliwości ludzkiej. Jej domeną jest zabrać nasze grzechy i dać nam miłosierdzie. Jej sekretem jest wziąć wyrok śmierci na siebie, a nam skreślić dłużny zapis. Oto Baranek Boży który bierze grzech świata. (zob. J 1,29).

I przyszedłszy jeden z uczonych w Piśmie, słuchając ich rozprawiających, widząc, że dobrze (pięknie) rozsądził im, zapytał Go (Jezusa): Które przykazanie jest pierwsze ze wszystkich? (Mk 12,28)

καὶ προσελθὼν εἷς τῶν γραμματέων ἀκούσας αὐτῶν συζητούντων, ἰδὼν ὅτι καλῶς ἀπεκρίθη αὐτοῖς ἐπηρώτησεν αὐτόν· ποία ἐστὶν ἐντολὴ πρώτη πάντων;

et accessit unus de scribis qui audierat illos conquirentes et videns quoniam bene illis responderit interrogavit eum quod esset primum omnium mandatum?

Wybrane słowo występuje 71 razy w Nowym Testamencie, najczęściej w pismach Janowych (ponad 30 razy). Greckie słowo ἐντολή budzi skojarzenie fonetyczne ze zwrotem ἐν θέλημα – en thelēma, w zamiarze Boga, w Jego woli, pragnieniu. Termin hebrajski to מִצְוָה – micwâ, słowo znane ze święta Bar Micwa (Syn Przykazania).

To pierwsze przykazanie jest też nowym przykazaniem. Nie chodzi o sam imperatyw – nakaz. Wewnątrz przykazania Bożego jest ogrom wolności do życia, do zaangażowania się, do wzrostu. Wola Ojca otwiera przed nami nową przestrzeń dla naszej duszy, naszego umysłu, serca i ludzkich mocy. W Nim żyjemy, poruszamy się i jesteśmy, jak też powiedzieli niektórzy z waszych poetów: “Jesteśmy bowiem z Jego rodu” (Dz 17,28).

Jeśli zaś palcem Bożym [Ja] wyrzucam demony, zatem przyszło na was Królestwo Boga. (Łk 11,20)

εἰ δὲ ἐν δακτύλῳ θεοῦ [ἐγὼ] ἐκβάλλω τὰ δαιμόνια, ἄρα ἔφθασεν ἐφʼ ὑμᾶς ἡ βασιλεία τοῦ θεοῦ.

porro si in digito Dei eicio daemonia profecto praevenit in vos regnum Dei.

Wybrane słowo δάκτυλος prawdopodobnie pochodzi od δἐκα – deka (liczebnik główny), zatem “palec” to “jeden z dziesięciu”. Dlatego też pierścień na palec nazywa się δακτύλιος – daktylios (zob. Łk 15,22). Po łacinie palec to digitus, stąd pochodzi cały świat digitalizacji w nawiązaniu do systemu dwójkowego – zero i jeden. Hebrajski palec to אֶצְבַּע – eṣḇa, palec u dłoni w sensie chwytania.

Moc Boża przejawia się w ramieniu, rękach, by skupić się w jednym palcu. Dla nas bywa, że jeden palec jest wymówką, czasem nim grozimy, uzurpując sobie władzę, piszemy po wodzie. Tymczasem Palec Boży dotyka, uzdrawiając nasze uszy (zdolność słuchania), pisze miłosierdzie po sercu, robi w nim porządki. W nim skupia się Moc Ducha Świętego. Powszechnie o was wiadomo, żeście listem Chrystusowym dzięki naszemu posługiwaniu, listem napisanym nie atramentem, lecz Duchem Boga żywego; nie na kamiennych tablicach, lecz na żywych tablicach serc (2Kor 3,3).

Wtedy podszedłszy Piotr powiedział Mu: Panie, ile razy, jeśli zgrzeszy wobec mnie brat mój i przebaczę mu, czy aż siedem? Mówi mu Jezus: Nie mówię tobie aż siedem, ale aż siedemdziesiąt siedem. (Mt 18,21-22)

Τότε προσελθὼν ὁ Πέτρος εἶπεν αὐτῷ· κύριε, ποσάκις ἁμαρτήσει εἰς ἐμὲ ὁ ἀδελφός μου καὶ ἀφήσω αὐτῷ; ἕως ἑπτάκις; λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· οὐ λέγω σοι ἕως ἑπτάκις ἀλλʼ ἕως ἑβδομηκοντάκις ἑπτά.

tunc accedens Petrus ad eum dixit Domine quotiens peccabit in me frater meus et dimittam ei usque septies dicit illi Iesus non dico tibi usque septies sed usque septuagies septies.

Etymologia polskiego “przebaczyć” pokazuje daleką perspektywę patrzenia. Spojrzeć na mojego brata tak, by ujrzeć w głębi swojej duszy miłosierdzie, które mnie postawiło na równi z nim. Tu się zaczyna prawda i fundament wspólnoty grzeszników. Tu, gdzie dosięgło nas Boskie przebaczenie – nieskończone siedemdziesiąt siedem razy.

Nie mniemajcie, że przyszedłem znieść Prawo i Proroków: nie przeszedłem znieść, ale wypełnić. (Mt 5,17)

Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον καταλῦσαι τὸν νόμον ἢ τοὺς προφήτας· οὐκ ἦλθον καταλῦσαι ἀλλὰ πληρῶσαι.

nolite putare quoniam veni solvere legem aut prophetas non veni solvere sed adimplere.

Wybrane słowo πληρόω pochodzi od przymiotnika πλήρες – pleres (pełny, doskonały – bez braku), urobionego od czasownika πλήθω – plethō (napełniać, być napełnionym). Sztuką jest przeprowadzić dzieło od początku do końca. Wypełnić po brzegi. Dojść do końca. Przebaczyć z serca. Mówić z obfitości serca. Bóg ma moc spotkać się z moją pustką. Dzień po dniu może wypełnić mnie kroplami miłości. A gdy Jezus skosztował octu, rzekł: Wykonało się! I skłoniwszy głowę oddał ducha. (J 19,30)

Ona zaś na słowo została wstrząśnięta i rozważała, jakie byłoby pozdrowienie to. (Łk 1,29)

ἡ δὲ ἐπὶ τῷ λόγῳ διεταράχθη καὶ διελογίζετο ποταπὸς εἴη ὁ ἀσπασμὸς οὗτος. 

quae cum vidisset turbata est in sermone eius et cogitabat qualis esset ista salutatio.

Pierwszym słowem od Boga na ten nowy dzień jest słowo radości – Raduj się. Uzdrawiająca łagodność, a jednocześnie przenikliwa siła, pozdrowienia. Maryja jest głęboko poruszona. Zaczyna dialogować. Z każdą chwilą odwraca się dramat i kłamstwo pierwszego dialogu zapisanego w Rdz 3,1nn. Jak wiele znaczy początek pierwszego słowa. Bóg dziś na nowo się Tobą cieszy. Radość niesie łaskę, a łaska pomnaża radość. Takie Boskie “perpetuum mobile”.

Powiedział zaś taką przypowieść: figowca miał ktoś zasadzonego w winnicy jego i przyszedł szukając owocu na nim, i nie znalazł (Łk 13,6)

Ἔλεγεν δὲ ταύτην τὴν παραβολήν· συκῆν εἶχέν τις πεφυτευμένην ἐν τῷ ἀμπελῶνι αὐτοῦ, καὶ ἦλθεν ζητῶν καρπὸν ἐν αὐτῇ καὶ οὐχ εὗρεν.

dicebat autem hanc similitudinem arborem fici habebat quidam plantatam in vinea sua et venit quaerens fructum in illa et non invenit.

Często w naturze owoc jest też nowym nasieniem. Splata się ze sobą początek i koniec w sensie duchowym. Jednak między nimi jest proces. Potrzeba czasu na wzrost. Owoc nawrócenia rośnie w słońcu troski Ogrodnika, w deszczu Jego błogosławieństw, na glebie mojego wytrwania. Duch Pana Boga nade mną, bo Pan mnie namaścił… aby obwieszczać rok łaski Pańskiej (zob. Iz 61,1-3).

I powstawszy poszedł ku ojcu swojemu. Jeszcze zaś on, gdy był daleko oddalony, zobaczył go ojciec jego i wzruszył się w głębi siebie, i pobiegłszy rzucił mu się na szyję, i obcałował go. (Łk 15,20)

καὶ ἀναστὰς ἦλθεν πρὸς τὸν πατέρα ἑαυτοῦ. Ἔτι δὲ αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν.

et surgens venit ad patrem suum cum autem adhuc longe esset vidit illum pater ipsius et misericordia motus est et adcurrens cecidit supra collum eius et osculatus est illum.

Wybrane słowo pochodzi od σπλάγχνον – splanchnon, oznaczającego: wnętrzności, narządy wewnętrzne – serce, płuca wątroba, jelita jako siedlisko uczuć, namiętności. Może być tłumaczone jako być poruszonym aż do wnętrzności. Litość Boga nie ma znamion poklepywania po ramieniu i w sumie pocieszania siebie samego. Jest raczej jak wewnętrzny ogień, jak napierający strumień, jak poryw wiatru, z których rodzi się ostatecznie pocałunek miłosierdzia. Ubiera nędzę, karmi głód, podnosi z błota. Umie też się cieszyć i bawić. A wszystko to z jednego spojrzenia. Gdy Jezus wysiadł, ujrzał wielki tłum. Zlitował się na nimi, byli bowiem jak owce nie mające pasterza (Mk 6,34).

Mówi im Jezus: Nigdy nie czytaliście w Pismach: Kamień, który odrzucili budujący, on stał się głową narożnika. Według Pana stało się to i jest zadziwiające w oczach naszych. (Mt 21,42)

Λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· οὐδέποτε ἀνέγνωτε ἐν ταῖς γραφαῖς· λίθον ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλὴν γωνίας· παρὰ κυρίου ἐγένετο αὕτη καὶ ἔστιν θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν;

dicit illis Iesus numquam legistis in scripturis lapidem quem reprobaverunt aedificantes hic factus est in caput anguli a Domino factum est istud et est mirabile in oculis nostris.

Słowo pyta nas o stan lektury, ale nie obowiązkowej, takiej, jak w szkole, ale o ukochanej. Słowo Boże najpierw jest nam dane, abyśmy Je pokochali, a nie tylko zrozumieli. Czytając, coraz bardziej brali do serca, tzn. poznawali przez miłość. Ten więc tytuł winy liczni odczytywali (zob. J,20).

Stało się zaś, że umarł biedak i został odniesiony on przez aniołów na łono Abrahama. Umarł zaś i bogacz, i został pogrzebany. (Łk 16,22)

ἐγένετο δὲ ἀποθανεῖν τὸν πτωχὸν καὶ ἀπενεχθῆναι αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἀγγέλων εἰς τὸν κόλπον Ἀβραάμ· ἀπέθανεν δὲ καὶ ὁ πλούσιος καὶ ἐτάφη.

factum est autem ut moreretur mendicus et portaretur ab angelis in sinum Abrahae mortuus est autem et dives et sepultus est in inferno.

Łono to w języku hebrajskim słowo רחם [rehem], które opisuje zmiłowanie, miłosierdzie, wzruszenie Boga. Sugeruje miejsce, gdzie można przebywać, skryć się, doznać bezpieczeństwa, beztroski. Wskazuje na miłość Ojca. Na ludzki ból wykluczenia, odrzucenia, Bóg wzdryga się. Wstrząsają się Jego wnętrzności. Ubogiego Łazarza przyjął najbliżej do siebie, jak to było tylko możliwe. Pęka Mu serce, gdy ktoś sam się wyklucza z tej bliskości. Jednorodzony Bóg, który jest w Łonie Ojca, o tym pouczył (por. J 1,18).

I kto by chciał wśród was być pierwszy, niech się stanie sługą: tak jak Syn Człowieka nie przyszedł wysługiwać się, ale służyć i dać życie jego jako okup (za zbawienie) za wielu. (Mt 20,27-28)

καὶ ὃς ἂν θέλῃ ἐν ὑμῖν εἶναι πρῶτος ἔσται ὑμῶν δοῦλος· ὥσπερ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθεν διακονηθῆναι ἀλλὰ διακονῆσαι καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν.

et qui voluerit inter vos primus esse erit vester servus sicut Filius hominis non venit ministrari sed ministrare et dare animam suam redemptionem pro multis.

Wybrane słowo pochodzi od διάκονος diakonos, a ten prawdopodobnie od διακω – diako (biegać na posyłki), ten kto wykonuje polecenia, jest sługą, służącym. Służyć można swoją pracą, umiejętnościami, charyzmatem, a potem szukać siebie. Dlatego, aby każda nasza służba mogła być prawdziwa, Pan Jezus idzie jeszcze dalej. Służy całym sobą, swoim Ciałem i Krwią. Piotrze jeśli cię nie umyję, nie będziesz miał więzi ze Mną (por. J 13,7).

Józef zaś mężem sprawiedliwym będąc i nie chciał Jej (Maryi) wystawić na niesławę, postanowił skrycie oddalić Ją. To zaś on gdy zamierzył, oto Anioł Pana we śnie ukazał mu się mówiąc: Józefie synu Dawida, nie bój się przyjąć Maryi, małżonki twojej, bowiem w Niej zrodzone z Ducha jest Świętego. (Mt 1,19-20)

Ἰωσὴφ δὲ ὁ ἀνὴρ αὐτῆς, δίκαιος ὢν καὶ μὴ θέλων αὐτὴν δειγματίσαι, ἐβουλήθη λάθρᾳ ἀπολῦσαι αὐτήν. ταῦτα δὲ αὐτοῦ ἐνθυμηθέντος ἰδοὺ ἄγγελος κυρίου κατʼ ὄναρ ἐφάνη αὐτῷ λέγων· Ἰωσὴφ υἱὸς Δαυίδ, μὴ φοβηθῇς παραλαβεῖν Μαρίαν τὴν γυναῖκά σου· τὸ γὰρ ἐν αὐτῇ γεννηθὲν ἐκ πνεύματός ἐστιν ἁγίου.

Ioseph autem vir eius cum esset iustus et nollet eam traducere voluit occulte dimittere eam haec autem eo cogitante ecce angelus Domini in somnis apparuit ei dicens Ioseph fili David noli timere accipere Mariam coniugem tuam quod enim in ea natum est de Spiritu Sancto est.

Bóg kocha nas w naszych pomysłach, pragnieniach. Ma On wtedy możliwość, albo je wzmocnić, jeśli są zgodne z Jego wolą, lub zrobić “korektę”, gdy odbiegają od Jego zamiarów. Chyba najbardziej nas kosztuje ta korekta. Nie tak bowiem widzi człowiek, jak widzi Bóg, bo człowiek patrzy na to, co widoczne dla oczu, Pan natomiast patrzy na serce (1Sm 16,7).

Stawajcie się miłosierni, jak i Ojciec wasz Miłosierny jest. (Łk 6,36)

Γίνεσθε οἰκτίρμονες καθὼς [καὶ] ὁ πατὴρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστίν.

estote ergo misericordes sicut et Pater vester misericors est.

Wybrane słowo pochodzi od czasownika οἰκτείρω – oikteiro (pożałować kogoś, ulitować się nad kimś). “Stawajcie się miłosierni” ma w sobie ogrom Miłosierdzia Bożego, które pozwala nam rosnąć w promieniach Bożej cierpliwości. On JEST, a my “stajemy się”. Wszystko przez Nie (Słowo) się stało, a bez Niego nic się stało, co się stało (J 1,3).

I Głos stał się z obłoku mówiący: Ten jest Syn Mój, Wybrany, Jego słuchajcie. (Łk 9,35)

καὶ φωνὴ ⸀ἐγένετο ἐκ τῆς νεφέλης λέγουσα· οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἐκλελεγμένος, αὐτοῦ ἀκούετε.

et vox facta est de nube dicens hic est Filius meus electus ipsum audite.

Wydane słowo oznacza wybranie kogoś jednego z wielu: Jezus wybrał uczniów, Bóg wybiera kogoś do szczególnego zadania. Odwieczny wybór Ojca poprzez Jego Syna dosięga i nas. Wybrał nas przed założeniem świata. A my ciągle jakby w letargu, jeszcze nie obudzeni, aby wejść w obłok, aby usłyszeć, że nie jestem poza zasięgiem, poza spojrzeniem Miłujących Oczu Ojca.

Bądźcie więc wy doskonali, jak Ojciec wasz niebieski doskonały jest. (Mt 5,48)

ἔσεσθε οὖν ὑμεῖς τέλειοι ὡς ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τέλειός ἐστιν.

estote ergo vos perfecti sicut et Pater vester caelestis perfectus est.

Wybrane słowo pochodzi od słowa τέλος [telos], a ten od czasownika podstawowego τέλλω [tellō] – wyruszać do określonego celu. Pojęcia pełni, celu, całości, wielkości, dobra, nie zamykają się tylko do obszaru moralnego, bardziej odsłaniają przestrzeń ontyczną, czyli sposób bycia. Warto nadmienić, że w Słowie znajdziemy jeszcze dwa teksty o podobnej konstrukcji: “Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny” (Łk 6,36), “Świętymi bądźcie, bo Ja jestem Święty” (Kpł 11,44; 1P 1,16).

Przebyć drogę od początku do końca, napisać list od arche [początek] po amen. Nie odstawić fuszerki, nie robić ściemy, nie udawać. O ile wtedy wzrasta grawitacja Krzyża. Kocha do końca, do ostatniego tchnienia, do ostatniego uderzenia serca, do ostatniej kropli krwi Ten, Który krzyczał ostatnim oddechem “PRAGNĘ” (J 19,28).

Jeśli więc przyniesiesz dar swój na ołtarz i tam przypomnisz, że brat twój ma coś przeciw tobie, zostaw tam dar swój przed ołtarzem i odejdź; najpierw pojednaj się z bratem twoim i wtedy przyszedłszy ofiaruj dar swój. (Mt 5,23-24)

ἐὰν οὖν προσφέρῃς τὸ δῶρόν σου ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον κἀκεῖ μνησθῇς ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἔχει τι κατὰ σοῦ, ἄφες ἐκεῖ τὸ δῶρόν σου ἔμπροσθεν τοῦ θυσιαστηρίου καὶ ὕπαγε: πρῶτον διαλλάγηθι τῷ ἀδελφῷ σου, καὶ τότε ἐλθὼν πρόσφερε τὸ δῶρόν σου.

si ergo offeres munus tuum ad altare et ibi recordatus fueris quia frater tuus habet aliquid adversum te relinque ibi munus tuum ante altare et vade prius reconciliare fratri tuo et tunc veniens offers munus tuum.

Jak dużo radości daje sercom zwaśnionym chwila pojednania. Ono może zaistnieć tylko wtedy, gdy obie strony tego prawdziwie chcą. Wtedy darem złożonym na ołtarzu będzie wasza jedność. Przemieniona w modlitwę świętych. I wzniósł się dym kadzideł, jako modlitwy świętych, z ręki anioła przed Bogiem (Ap 8,4).

Proście i będzie dane wam, szukajcie i znajdziecie, kołaczcie i będzie otworzone wam: każdy bowiem proszący otrzymuje i szukający znajduje i kołaczącemu będzie otwarte. (Mt 7,7-8)

Αἰτεῖτε καὶ δοθήσεται ὑμῖν, ζητεῖτε καὶ εὑρήσετε, κρούετε καὶ ἀνοιγήσεται ὑμῖν· πᾶς γὰρ ὁ αἰτῶν λαμβάνει καὶ ὁ ζητῶν εὑρίσκει καὶ τῷ κρούοντι ἀνοιγήσεται.

petite et dabitur vobis quaerite et invenietis pulsate et aperietur vobis omnis enim qui petit accipit et qui quaerit invenit et pulsanti aperietur.

Wybrane słowo w tekście użyte jest w stronie biernej, w czasie przyszłym. Będzie mu otwarte. Można tu zasugerować, że jest to divinum passivum – strona boska pasywna. Początek działania jest w Bogu, to On otwiera. Słowo anoigō występuje 77 razy w Nowym Testamencie. W Księdze Apokalipsy św. Jana ten czasownik występuje najliczniej, tzn. 28 razy. Ap 4, 1 – “Potem ujrzałem: Oto brama otwarta w niebie“.
Najczęściej nas interesuje informacja: Otwarte od … do … Zbija nas z tropu niespodziewana wiadomość, że już zamknięte. Bóg ma otwarte Serce już na zawsze po tym, jak jeden z żołnierzy przebił Jezusowi bok. Na Sercu Jezusa stępił się miecz, połyskujące ostrze, które broniło dostępu do Raju Boga – Drzewa Życia.

Jak bowiem stał się Jonasz Niniwitom znakiem, tak będzie i Syn Człowieka temu pokoleniu. (Łk 11,30)

καθὼς γὰρ ἐγένετο Ἰωνᾶς τοῖς Νινευίταις σημεῖον, οὕτως ἔσται καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου τῇ γενεᾷ ταύτῃ.

nam sicut Ionas fuit signum Ninevitis ita erit et Filius hominis generationi isti.

Wybrane słowo występuje 77 razy w Nowym Testamencie. Na szczególną uwagę zasługuje Księga Znaków, czyli rozdziały od 1 do 12 Ewangelii wg św. Jana. 7 wielkich znaków, które czyni Jezus, abyśmy uwierzyli, że On Jest Synem Bożym.
Pan Jezus nie jest “cudotwórcą”, tzn. nie czyni znaków na pokaz, na pstryknięcie palcem, jak magik. Potrzebuje naszego zaangażowania, posłuszeństwa, aby mogły dziać się znaki i cuda. On sam jest Znakiem, któremu będą się sprzeciwiać. Ujrzeli Jezusa kroczącego po jeziorze i zbliżającego się do łodzi. I przestraszyli się. On zaś rzekł do nich: To JA JESTEM, nie bójcie się (J 6,19-20).