Duch, gdzie chce, tchnie, i głos (szum) Jego słyszysz, lecz nie wiesz skąd przychodzi, i gdzie odchodzi. Tak jest każdy narodzony z Ducha. (J 3,8)

τὸ πνεῦμα ὅπου θέλει πνεῖ καὶ τὴν φωνὴν αὐτοῦ ἀκούεις, ἀλλʼ οὐκ οἶδας πόθεν ἔρχεται καὶ ποῦ ὑπάγει· οὕτως ἐστὶν πᾶς ὁ γεγεννημένος ἐκ τοῦ πνεύματος.

Dzięki temu, że mamy dwoje uszu, nasz mózg jest w stanie zanalizować, skąd dochodzi dźwięk, z jakiego kierunku. Jednak Głos Ducha Świętego nie jest z tego wymiaru, dlatego nie podlega prawom fizyki i neurologii. Jest w Nim wolność, która nie jest czymś uwarunkowana. To On daje wolność. Gdzie Duch Boży, tam wolność. (por. 2 Kor 3,17)

Głos to także melodia, barwa, intonacja, tempo, ekspresja. Poprzez trwającą więź zaczynamy rozpoznawać kogoś po głosie, a nawet więcej, słyszymy jakby wewnętrzny stan tego, który mówi. Nastawię dziś uszu, aby nasłuchiwać, skąd i jak dziś Duch mówi do Kościoła i w Kościele.

Przyszedł Jezus i stanął w środku i mówi im: Pokój wam. (J 20,19b)

ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον καὶ λέγει αὐτοῖς· εἰρήνη ὑμῖν.

Centrum wszechświata jest tam, gdzie Pan staje w środku. Ten środek może odnosić się do mojej rodziny, wspólnoty, Kościoła. Jest też moja osobista przestrzeń życia, której centrum nigdy nie jest puste. Życie nie znosi pustki. Zawsze coś je wypełnia. W samym rdzeniu mojej osoby, mojej duszy, dziś staje Jezus Zmartwychwstały, pełen światła i pokoju. Nie zamknę przed Nim drzwi. Od wewnątrz, z obfitości serca, niech moje usta ogłaszają miłosierdzie pełne pokoju.

I rzekł do nich: Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu! (Mk 16,15)

καὶ εἶπεν αὐτοῖς πορευθέντες εἰς τὸν κόσμον ἅπαντα κηρύξατε τὸ εὐαγγέλιον πάσῃ τῇ κτίσει.

Jezus poleca uczniom iść, chodzić, podróżować, jechać i postępować, aby głosić, kolportować, dobrą informację o zwycięstwie życia w meczu ze śmiercią.
“Iść” to jest nasze chrześcijańskie DNA. Drugą częścią naszej tożsamości jest przekazywanie dobrych spraw, pozytywnych wiadomości. Ale coś mi się wydaje, że jesteśmy zajęci innym tematem.

Mówi im Jezus: Chodźcie, zjedzcie śniadanie. Nikt zaś odważył się z uczniów pytać Go: Ty kto jesteś? wiedząc, że Pan jest. (J 21,12)

λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· δεῦτε ἀριστήσατε. οὐδεὶς δὲ ἐτόλμα τῶν μαθητῶν ἐξετάσαι αὐτόν· σὺ τίς εἶ; εἰδότες ὅτι ὁ κύριός ἐστιν.

Można to śniadanie nazwać – analogicznie do “Ostatniej Wieczerzy” – “Pierwszym Śniadaniem”. Pierwszym wspólnym, już w nowym wymiarze, w nowym paschalnym czasie. Niezwykła jest troska naszego Pana o to, czy uczniowie mają coś do zjedzenia. Nie On był głodny, lecz oni, jak dzieci, potrzebowali, by ktoś ich nakarmił.

Czytamy ten tekst w sensie duchowym i odkrywamy sens Eucharystii. Pan Sam przygotował śniadanie. Dał Samego Siebie. Ryba upieczona to symbol Jego Męki, Chleb, to Jego ofiarna Miłość. “Chodźcie posilcie się… Przyjdźcie do Mnie wszyscy…”

Lecz On rzekł do nich: Czemu jesteście zmieszani i dlaczego wątpliwości budzą się w waszych sercach? (Łk 24,38)

καὶ εἶπεν αὐτοῖς τί τεταραγμένοι ἐστέ καὶ διὰ τί διαλογισμοὶ ἀναβαίνουσιν ἐν τῇ καρδίᾳ ὑμῶν;

Mówi się, że z pustego to i Salomon nie naleje. Niby rzecz oczywista, ale jednak człowiek jest jakoś tak przewrotny i zawsze musi mieć rację. Zwłaszcza, gdy jej nie ma, ani grama. Apostołowie próbują zrozumieć nową sytuację życiową. Ich Mistrz i Pan umarł, a stoi przed nimi żywy. Do tego momentu byli zmieszani i διαλογισμοὶ wzbudziły się w ich sercach. Wątpliwości, czyli nadmiar argumentów z jednego źródła. Jak łatwo się domyślić, taki stan rzeczy nie prowadzi do zrozumienia rzeczywistości, ale jeszcze bardziej ją gmatwa. Potrzebujemy obecności Jezusa, zwłaszcza Jego światła w poznawaniu Słowa. Bez otwarcia umysłu przez Boga, Ewangelia staje się po prostu kolejną opowieścią o szlachetnej Osobie. Życie chrześcijan nie ma być pełne sentymentów, ale Mocy, która zmienia świat.

Wtedy ich oczy zostały otwarte w pełni i poznali Go, lecz On stał się niewidzialny. (Łk 24,31)

αὐτῶν δὲ διηνοίχθησαν οἱ ὀφθαλµοὶ καὶ ἐπέγνωσαν αὐτόν· καὶ αὐτὸς ἄφαντος ἐγένετο ἀπ’ αὐτῶν.

Jezus tłumaczy Pisma. Słowo to jeden z dwóch Boskich pokarmów i w przypadku dwóch uczniów stanowi etap na drodze do pełnej wiary. Pełnia zaczyna się podczas celebracji Eucharystii, wtedy uczniowie zobaczyli Ręce Pana. W Pokarmie z Nieba ich oczy otrzymują nadprzyrodzoną siłę do rozpoznania w Nieznajomym Towarzyszu samego Chrystusa. On Sam staje się niewidzialny i dalej jest obecny.

I mówią jej owi: Kobieto, czemu płaczesz? Mówi im, że zabrali Pana mego i nie wiem, gdzie położyli Go. (J 20,13)

καὶ λέγουσιν αὐτῇ ἐκεῖνοι· γύναι, τί κλαίεις; λέγει αὐτοῖς ὅτι ἦραν τὸν κύριόν μου, καὶ οὐκ οἶδα ποῦ ἔθηκαν αὐτόν.

Wyznanie Marii Magdaleny jest bardzo intymne, osobiste. Gdy pierwszy raz mówiła do Piotra to oznajmiła, że “zabrano Pana…”, a teraz wobec Aniołów wyznaje, że to jest jej Pan. Niepozorny zaimek dzierżawczy wiele tu wnosi w uchwycenie więzi, jaką miała Maria z Jezusem. On jest jej, a ona Jego. Wokół tej relacji trzeba chodzić “na palcach”, tzn. uszanować tajemnicę i wyjątkowość ich spotkania. Trochę to przypomina wyznanie Oblubienicy z Pnp: “Miły mój jest mój, a ja jestem Jego”. (Pnp 2,16) czy też wyznanie Tomasza: “Pan mój i Bóg mój” (J 20,28). Można wziąć za swoje to wyznanie w zależności od tego, co nam bliższe sercu: być oblubienicą czy przyjacielem Pana Jezusa.

I oto Jezus stanął przy nich mówiąc: Radujcie się! One zaś przybliżywszy się, chwyciły Jego nogi i pokłoniły się Mu. (Mt 28,9)

καὶ ἰδοὺ Ἰησοῦς ὑπήντησεν αὐταῖς λέγων· χαίρετε. αἱ δὲ προσελθοῦσαι ἐκράτησαν αὐτοῦ τοὺς πόδας καὶ προσεκύνησαν αὐτῷ.

Zwykle tłumaczymy to powitanie jako powitanie, czyli “Witajcie”. Jednak to nie wyczerpuje sensu zawartego w tym imperatywie od czasownika χαίρω chairo. Jest tu i polecenie, ale i źródło radości. Sam Jezus jest ich radością. Radujcie się! To nowy sposób pozdrowienia, nie przez nowość użytego słowa, lecz przez Tego, który nadaje mu nowe znaczenie. Już nie chodzi o zwyczajowe “Dzień dobry”, ale o przyjęcie łaski nowego życia w Panu i z Panem. On jest źródłem tej nowości. A z Niego potem przychodzi pokój wobec lęku. Nabiera mocy świadectwo wobec braci, że Pan żyje i już czeka na nich w Galilei.

Biegnie więc i przychodzi do Szymona Piotra i do innego ucznia, którego miłował Jezus i mówi im: Zabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go położono. (J 20,2)

τρέχει οὖν καὶ ἔρχεται πρὸς Σίμωνα Πέτρον καὶ πρὸς τὸν ἄλλον μαθητὴν ὃν ἐφίλει ὁ Ἰησοῦς καὶ λέγει αὐτοῖς· ἦραν τὸν κύριον ἐκ τοῦ μνημείου καὶ οὐκ οἴδαμεν ποῦ ἔθηκαν αὐτόν.

cucurrit ergo et venit ad Simonem Petrum et ad alium discipulum quem amabat Iesus et dicit eis tulerunt Dominum de monumento et nescimus ubi posuerunt eum.

Od pierwszego spojrzenia na pusty grób akcja zaczyna przyspieszać. Niemal słyszę przyśpieszony oddech Marii Magdaleny. Ewangelista użył czasu teraźniejszego, aby wciągnąć nas w sam środek wydarzeń, spotkań i dialogów. Maria, powodowana miłością do Tego, którego miłuje jej serce, i Który ją kocha, nie traci czasu. Budzi z uśpienia tych, którzy pierwsi tam powinni szukać Pana.

Jak to dobrze, że Pan czasem pociąga ku Sobie wybranych, którzy już nie tylko idą za Panem, ale i biegną bez zmęczenia, odnawiają siły i innych porywają ku Życiu.

Gdy więc przyjął ocet Jezus, powiedział: Dokończone jest, i skłoniwszy głowę, wydał ducha. (J 19,30)

ὅτε οὖν ἔλαβεν τὸ ὄξος ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· τετέλεσται, καὶ κλίνας τὴν κεφαλὴν παρέδωκεν τὸ πνεῦμα.

Dwa razy w Ewangelii św. Jana pojawia się ten czasownik i tylko w kontekście Krzyża. Pierwszy raz, gdy Jezus wisząc jest świadomy, że już wszystko jest dokonane i woła “Pragnę”, a drugi tuż przed skonaniem. Ma związek etylomologiczny ze słowem “cel”.

Dzieło Krzyża dopełnia się tylko dlatego, że Pan umiłował nas do końca. Miłość osiąga kres i zawsze do niego dąży. Osiąga cel, nic nie pozostaje niedomówione, ani niedokochane. Taka jest wewnętrzna dynamika miłości, że nie trzeba po niej poprawiać. Zresztą ostatecznie, poza miłością, już nic by nie było. Kochaj do końca, kochaj tak, aby wszystko kim jesteś i co robisz, co posiadasz, doszło do pełni, do spełnienia zgodnie z właściwym sobie celem.

Począł więc mówić do nich: Dziś spełniły się te Słowa Pisma, któreście słyszeli. (Łk 4,21)

ἤρξατο δὲ λέγειν πρὸς αὐτοὺς ὅτι σήμερον πεπλήρωται ἡ γραφὴ αὕτη ἐν τοῖς ὠσὶν ὑμῶν.

Dzisiaj rozpoczynany święty czas w Kościele. Msza Wieczerzy Pańskiej, to moment, w którym jesteśmy zanurzeni całkowicie w chwili obecnej. Znakomicie pokazuje to sama liturgia.
Pierwsze czytanie z Księgi Wyjścia w dużej części jest pełne czasowników w czasie przyszłym: Miesiąc ten będzie dla was początkiem miesięcy, będzie pierwszym miesiącem roku! Powiedzcie… wziąć możecie… będziecie strzec… itd.
Z kolei w czytaniu z Pierwszego Listu do Koryntian jakby wszystko było wspominane: Ja otrzymałem od Pana to, co wam przekazałem… został wydany, wziął…
Wszystkie słowa doprowadzają nas do chwili obecnej. Najbardziej wyraźne się to staje w modlitwie eucharystycznej, w której pojawia się jeden, jedyny, raz w roku, dodatek: Qui, prídie quam pro nostra omniúmque salúte paterétur, hoc est hódie (On to w dzień przed Męką * za zbawienie nasze i całego świata, to jest dzisiaj).

Wszystko, czego będziesz świadkiem podczas Świętego Triduum dokonuje się dzisiaj – teraz. Niech ta myśl pozostanie z Tobą przez cały ten święty czas.