Powiedział więc i Jezus: Gdy wywyższycie Syna Człowieka, wtedy poznacie, że Ja Jestem, i ode Mnie samego nic nie czynię, ale według tego, jak nauczył Mnie Ojciec, tak mówię. (J 8,28)
εἶπεν οὖν [αὐτοῖς] ὁ Ἰησοῦς· ὅταν ὑψώσητε τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου, τότε γνώσεσθε ὅτι ἐγώ εἰμι, καὶ ἀπʼ ἐμαυτοῦ ποιῶ οὐδέν, ἀλλὰ καθὼς ἐδίδαξέν με ὁ πατὴρ ταῦτα λαλῶ.
dixit ergo eis Iesus cum exaltaveritis Filium hominis tunc cognoscetis quia ego sum et a me ipso facio nihil sed sicut docuit me Pater haec loquor.
Wybrane słowo ὑψόω pochodzi od ὕψος [hypsos] (wysokość – o mierze; o odległości z ziemi do nieba; w przenośni: ranga, wysoka pozycja). Nasuwają się jeszcze pokrewne znaczeniowo czasowniki: hebrajskie גָּדַל [gadal] (rosnąć, chwalić, wywyższać, stawać się ważnym), זָבַל [zabal] (wywyższać, czcić, zamieszkiwać na wysokości), סָלַל [salal] (podnosić, budować, przygotowywać, wywyższać) i greckie: δοξάζω [doksadzo] (chwalić, wywyższać, okazywać cześć, czcić, czynić pełnym chwały), μεγαλύνω [megalyno] (uczynić wielkim, uznać za wielkiego, cenić wysoko, wywyższać, chwalić), αἴρω [airo] (wznieść, podnieść, wywyższyć, wziąć sobie na barki, zabrać). Gdy kapłan unosi Hostię i ukazuje Baranka Bożego, można mieć wrażenie, że jednocześnie Pan podnosi, wywyższa sługę. Wywyższa uniżonego. Zawieszony na Krzyżu, między niebem a ziemią, całkowicie podatny na zranienie, bezbronny, objawia miłość, która wyrosła ponad ludzką pychę, złość. Dlatego pociąga do Siebie, Boski magnetyzm Miłości.
