I gdy stajecie modlący, odpuśćcie, jeśli coś macie przeciw komuś, aby i Ojciec wasz, który w niebiosach, odpuścił przewinienia wasze. (Mk 11,25)
Καὶ ὅταν στήκετε προσευχόμενοι, ἀφίετε εἴ τι ἔχετε κατά τινος, ἵνα καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς ἀφῇ ὑμῖν τὰ παραπτώματα ὑμῶν.
Et cum stabitis ad orandum, si quis habetis adversus aliquem: ut et Pater vester qui in cælis est, dimittat vobis peccata vestra.
Porządki w świątyni, uschły figowiec, zdziwienie Piotra, zachwyt tłumów – wszystko to prowadziło do sedna, do sensu modlitwy. Warunkiem owocnej modlitwy jest z jednej strony wiara w Boga i zawierzenie Jego ojcowskiej dobroci, a z drugiej przebaczenie braciom i siostrom. Wobec tego, sens ma modlitwa o zdolność przebaczenia. Jest ono jak przesadzanie drzewa, przenoszenie góry. Wydaje się, że po ludzku to niemożliwe. Przewinienia, złe czyny, mijanie się z prawdą, wobec mocy przebaczenia nie mają już ostatniego zdania. Ono należy do Tego, który jest w niebie.
