Uroczyście zapewniam was: Jeśli ziarno pszenicy wrzucone w ziemię nie obumrze, pozostanie tam samo; jeśli zaś obumrze, przynosi obfity plon. (J 12,24)
ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ ὁ κόκκος τοῦ σίτου πεσὼν εἰς τὴν γῆν ἀποθάνῃ, αὐτὸς μόνος μένει, ἐὰν δὲ ἀποθάνῃ πολὺν καρπὸν φέρει.
amen amen dico vobis nisi granum frumenti cadens in terram mortuum fuerit, ipsum solum manet si autem mortuum fuerit multum fructum adfert.
Umieranie jest zapewne rzeczą trudną. Każdy, kto czyta te słowa, nie ma za bardzo doświadczenia praktycznego w tej materi i ta perspektywa nieznanego nas wszystkich łączy. W dzisiejszej perykopie Ewangelista używa słowa ἀποθνῄσκω, czyli obumrzeć. W swojej konstrukcji składa się ono z czasownika θνῄσκω – umrzeć, wzmocnionego przyimkiem απο. Wiadomo, że jak się umiera, to tak na śmierć, ale w tym wypadku mamy zaakcentowane swoiste odłączenie, zwłaszcza od tego, co było do tej pory. Gdzieś zatem, jakby niedopowiedziany, acz sugerowany, jest ciąg dalszy. Dzięki Chrystusowi w pełni uzasadnione wydaje sie sparafrazowanie klasyka: a kto umarł,… jednak żyje.
