Oczekujcie pasterza waszego, On da wam odpoczynek wieczny, ponieważ On jest tym, który przyjdzie na końcu świata, który jest już w zasięgu ręki.
Bądźcie gotowi ku zapłacie królestwa: bo wieczne światło będzie świeciło na was przez wieczność. (4 Ezd 2, 34-35) / (2 Ezd 2, 34-35)
Exspectate pastorem vestrum. Requiem aeternitatis dabit vobis, Quoniam in proximo est ille, qui in fine saeculi adveniet.
Parati estote ad praemia regni, Quia lux perpetua lucebit vobis per aeternitatem temporis.
Dzisiaj nietypowo, chociaż jak najbardziej na czasie. W najbliższych dniach modlitwa: Wieczny odpoczynek racz im dać Panie, a światłość wiekuista niechaj im świeci, będzie odmawiana, bądź wyśpiewywana, niezliczoną ilość razy. Jednak nie każdy zdaje sobie sprawę, że ów najpopularniejszy tekst funeralny, pochodzi z apokryfu Czwartej Księgi Ezdrasza. Stanowi on przykład apokalipsy starotestamentalnej i zawiera siedem wizji przekazanych Ezdraszowi przez anioła Uriela. Zapowiedź odpoczynku i światłości wiecznej jest tam skierowana do tych, którzy pochodzą spoza Izraela i otwiera ona ciąg obietnic związanych z nagrodą za życie wg Bożej woli (uczta w niebie, białe szaty). Chociaż Czwarta Księga Ezdrasza nie weszła do kanonu Pisma Świętego, to jednak te dwa zdania ściśle osadziły się w tradycji duchowej chrześcijaństwa. Choć może to też trochę przewrotne, to warto zwrócić uwagę, że tekst nie sugeruje, aby ów odpoczynek miał być tylko kwestią pośmiertną. Chyba najbardziej istotną rzeczą, jest jednak to, że Bóg będzie także Pasterzem pogan.
