Niech się rozweselą pustynia i spieczona ziemia, niech się raduje step i niech rozkwitnie! (Iz 35,1)
יְשֻׂשׂ֥וּם מִדְבָּ֖ר וְצִיָּ֑ה וְתָגֵ֧ל עֲרָבָ֛ה וְתִפְרַ֖ח כַּחֲבַצָּֽלֶת׃
Lætabitur deserta et invia, et exultabit solitudo, et florebit quasi lilium.
Pustynia to stały element topografii Ziemi Świętej. Pomijając aspekt naturalny takiej przestrzeni, warto uchwycić sens duchowy. Etymologicznie to słowo wywodzi się od słowa דָּבַר [ḏâḇar], czyli słowo, wydarzenie, sprawa. Idąc tym tropem, istnieje pewna sugestia, że pustynia nie jest zupełnym brakiem. Jest to raczej miejsce dla słowa, dla nawrócenia. Pustynia staje się więc dzisiaj miejscem rozradowania, które wypływa z ożywiającego źródła Bożego błogosławieństwa. W ten sposób przestaje być złowroga, zagrażająca. Prorok Izajasz pragnie przy użyciu takich obrazów wnieść pocieszenie w serca Izraelitów, utrapionych czasem niewoli.
