Zyskałem miesiące męczarni, przeznaczono mi noce udręki. (Hi 7,3)
כֵּ֤ן הָנְחַ֣לְתִּי לִ֭י יַרְחֵי־שָׁ֑וְא וְלֵילֹ֥ות עָ֝מָ֗ל מִנּוּ־לִֽי׃
sic et ego habui menses vacuos et noctes laboriosas enumeravi mihi.
Cierpienie (עָמָל ῾āmāl) znaczy również „trud, udręka, utrapienie, coś uciążliwego, niegodziwość”. W Starym Testamencie większość razy występuje w księgach mądrościowych, stąd עָמָל (῾āmāl) można uznać za typowy termin należący do języka literatury mądrościowej. Często występuje w Psalmach lamentacyjnych, w lamentacjach indywidualnych: „Spójrz na udrękę moją i boleść i odpuść mi wszystkie grzechy” (Ps 25,18); podobnie w Ps 140,10 czytamy, że „kto prowokuje עָמָל (῾āmāl), sam będzie ofiarą עָמָל (῾āmāl)”.
Dzisiejsze pierwsze czytanie pochodzi z Księgi Hioba (Hi 7,1-4.6-7), która jest arcydziełem literatury nie tylko biblijnej, ale też światowej. W dzisiejszym fragmencie Hiob skarży się mówiąc: „moim działem miesiące nicości i wyznaczono mi noce udręki עָמָל (῾āmāl)” (w.3). Z powodu cierpienia jego noce dłużą się, wydają się bez końca, dlatego wzdycha „kiedyż zaświta i wstanę”. Dni zaś pędzą, ale kiedyś się skończą, bo są jak tkackie czółenko, któremu kiedyś zabraknie nici. W ten poetycki sposób Hiob mówi o ludzkim losie, nasyconym cierpieniem i udręką.
O ile Hiob mówi: „Ponownie oko me szczęścia nie zazna”, dzisiejsza Ewangelia (Mk 1,29-39) rzuca światło nadziei na cierpienie człowieka. Ewangelista Marek opowiada pierwszy dzień działalności Jezusa, który od rana do wieczora leczy ludzkie boleści, uwalnia od złego, w nocy zaś odchodzi na miejsce samotne, żeby się modlić. Jezus odnosi wielki sukces w Kafarnaum, jak mówi Piotr „wszyscy Go szukają”. On sam jednak po nocnej modlitwie nie zatrzymuje się w mieście, żeby cieszyć się odniesionym sukcesem, ale chodzi po całej Galilei „nauczając w synagogach i wyrzucając złe duchy”. Jak sam twierdzi, przyszedł właśnie po to. Możemy więc sami dostrzec, że Bóg nie tylko nie jest autorem naszego cierpienia, ale sam z nim walczy i jest po naszej stronie.
