Chodźcie, powróćmy do Pana! On nas zranił i On też uleczy, On to nas pobił, On ranę przewiąże. (Oz 6,1)
לְכוּ֙ וְנָשׁ֣וּבָה אֶל־יְהוָ֔ה כִּ֛י ה֥וּא טָרָ֖ף וְיִרְפָּאֵ֑נוּ יַ֖ךְ וְיַחְבְּשֵֽׁנוּ׃
In tribulatione sua mane consurgent ad me: Venite, et revertamur ad Dominum, quia ipse cepit, et sanabit nos: percutiet, et curabit nos.
Πορευθῶμεν καὶ ἐπιστρέψωμεν πρὸς κύριον τὸν θεὸν ἡμῶν, ὅτι αὐτὸς ἥρπακεν καὶ ἰάσεται ἡμᾶς, πατάξει καὶ μοτώσει ἡμᾶς·
Święty Augustyn wyraził myśl, że modlimy się o powrót do Pana, ale jakiś głos nam mówi: “Jeszcze nie teraz, jutro”. Natomiast Pan i jego miłość nigdy nie zwleka. To tu i teraz dokonuje się nasz powrót, nasze usprawiedliwienie i wybawienie z błądzenia po krętej drodze.
