Lecz takie będzie przymierze, jakie zawrę z domem Izraela po tych dniach – wyrocznia Pana: Umieszczę swe prawo w głębi ich jestestwa i wypiszę na ich sercu. Będę im Bogiem, oni zaś będą Mi narodem. (Jr 31,33)
כִּ֣י זֹ֣את הַבְּרִ֡ית אֲשֶׁ֣ר אֶכְרֹת֩ אֶת־בֵּ֨ית יִשְׂרָאֵ֜ל אַחֲרֵ֨י הַיָּמִ֤ים הָהֵם֙ נְאֻם־יְהוָ֔ה נָתַ֤תִּי אֶת־תֹּֽורָתִי֙ בְּקִרְבָּ֔ם וְעַל־לִבָּ֖ם אֶכְתֲּבֶ֑נָּה וְהָיִ֤יתִי לָהֶם֙ לֵֽאלֹהִ֔ים וְהֵ֖מָּה יִֽהְיוּ־לִ֥י לְעָֽם׃
Sed hoc erit pactum, quod feriam cum domo Israel post dies illos, dicit Dominus: Dabo legem meam in visceribus eorum et in corde eorum scribam eam; et ero eis in Deum, et ipsi erunt mihi in populum.
ὅτι αὕτη ἡ διαθήκη ἣν διαθήσομαι τῷ οἴκῳ Ισραηλ μετὰ τὰςἡμέρας ἐκείνας φησὶν κύριος διδοὺς δώσω νόμους μου εἰς τὴν διάνοιαναὐτῶν καὶ ἐπὶ καρδίας αὐτῶν γράψω αὐτούς καὶ ἔσομαι αὐτοῖς εἰς θεόν καὶαὐτοὶ ἔσονταί μοι εἰς λαόν.
Wnętrze (קֶרֶב qereb), rzeczownik ten oznacza także: „wnętrzności, ciało, serce, łono, pośród czy pomiędzy”. W starożytności, myśli, uczucia, skłonności i inne abstrakcyjne przymioty ludzkie lokalizowano we „wnętrzu” człowieka. W tym przypadku rzeczownik קֶרֶב (qereb) był synonimem „serca”. Zamiennie wskazywał też na osobę.
W dzisiejszym czytaniu z Księgi proroka Jeremiasza (Jr 31,31-34) Pan Bóg zapowiada zawarcie ze swoim ludem nowego przymierza różnego od poprzedniego związanego z wyjściem Izraela z niewoli egipskiej. Potrzeba nowego przymierza wynika z niewierności ludu wobec Boga, który, jak sam poetycko o tym mówi, „wziął Izraela za rękę”, wyprowadził z Egiptu i był dla niego jak Oblubieniec. Charakterystyką nowego przymierza będzie nowe prawo, nowa Tora wypisana we wnętrzu, w „głębi ich jestestwa” (קֶרֶב qereb), na sercach Izraelitów. Prawo zapisane we wnętrzu człowieka jest zdolnością do poznania Boga poprzez własne wnętrze, bez konieczności nauczania przez kogoś z zewnątrz.
W taki sam sposób Pan Jezus zapewnia nas w dzisiejszej Ewangelii (J 12,20-33) o tym, czego dla nas dokona i mówi o tym w obliczu zbliżającej się męki i śmierci. Walkę, jaką Pan Jezus toczy z „władcą tego świata”, wyraża w sposób poetycki metafora ziarna rzuconego w ziemię, jeśli nie obumrze, nie wyda nowego życia. Podobnie słowa Jezusa o tym, że „gdy zostanie wywyższony nad ziemię, pociągnie wszystkich do siebie” przypominają znaczeniem troskę Boga, który by uwolnić z niewoli swój lud, wziął go za rękę. Droga Jezusa jest też naszą drogą, przejściem przez ciasną bramę, przez proces rodzenia nowego życia, które wymaga daru z własnego życia. W tej drodze nie jesteśmy sami, jeśli pozwolimy się przyciągnąć do Jezusa.
