Potem rzekł Bóg do Abrahama: Ty zaś, a po tobie twoje potomstwo przez wszystkie pokolenia zachowujcie przymierze ze Mną. (Rdz 17,9)
וַיֹּאמֶר אֱלֹהִים אֶל־אַבְרָהָם וְאַתָּה אֶת־בְּרִיתִי תִשְׁמֹר אַתָּה וְזַרְעֲךָ אַחֲרֶיךָ לְדֹרֹתָם׃
dixit iterum Deus ad Abraham et tu ergo custodies pactum meum et semen tuum post te in generationibus suis.
καὶ εἶπεν ὁ θεὸς πρὸς Αβρααμ σὺ δὲ τὴν διαθήκην μου διατηρήσεις σὺ καὶ τὸ σπέρμα σου μετὰ σὲ εἰς τὰς γενεὰς αὐτῶν.
Abraham jest wezwany do zachowania przymierza (בְּרִית). Czytelnik Księgi Rodzaju może mieć jeszcze żywe wspomnienie, opisanego w piętnastym rozdziale, owego paktu, w którym Abram rozcina zwierzęta (z wyjątkiem ptaków) i czeka na spełnienie ofiary. Gdy zasypia, opanowuje go lęk i wielka ciemność (Rdz 15,12). Podobnie w śmierci Jezusa występują: ofiara, ciemność i przymierze (Mt 27,45nn; Mk 15,33; Łk 23,44). Samo słowo przymierze בְּרִית (berith) ma swoje konotacje w בָּרָא (bara) – kształtować/tworzyć, oraz z בָּרָה. (barah) – jeść. Warto wspomnieć, że Pan Jezus bardzo mocno podkreśla rolę spożywania Jego Ciała i Krwi (J 6,50-56), a autor Ewangelii wzmacnia tę czynność słowem τρωγων, które dosłownie znaczy gryźć/szarpać. Będąc na Eucharystii, jesteśmy uczestnikami Nowego Przymierza, które, dzięki Duchowi Świętemu, trwa w nas ciągle i jest dostępne dla każdego.
