Dociekania zaś pewne co do własnej religijności mieli przeciw niemu i co do pewnego Jezusa umarłego, o którym zapewnia Paweł, że żyje. (Dz 25,19)
ζητήματα δέ τινα περὶ τῆς ἰδίας δεισιδαιμονίας εἶχον πρὸς αὐτὸν καὶ περί τινος Ἰησοῦ τεθνηκότος ὃν ἔφασκεν ὁ Παῦλος ζῆν.
Quæstiones vero quasdam de sua superstitione habebant adversus eum, et de quodam Iesu defuncto, quem affirmabat Paulus vivere.
Pewność św. Pawła zbudowana jest na wewnętrznym doświadczeniu. Nie szukał śladów Jezusa w Ziemi Świętej, gdyż żył Nim i w Nim. Żyję już nie ja, ale żyje we mnie Chrystus. Zjednoczenie z Panem, doświadczenie Jego łaski, gdy był w słabości i niepewności, było źródłem takiej pewności, która nie lękała się stanąć przed jakimkolwiek sądem. Dla Festusa Jezus to jakiś zmarły człowiek. Dla św. Pawła Jezus to Pan życia i śmierci.
