Zamienił burzę w wietrzyk łagodny, a fale morskie umilkły. (Ps 107,29)
יָקֵ֣ם סְ֭עָרָה לִדְמָמָ֑ה וַ֝יֶּחֱשׁ֗וּ גַּלֵּיהֶֽם׃
Et statuit procellam eius in auram, et tacuerunt fluctus eius.
καὶ ἐπέταξεν τῇ καταιγίδι, καὶ ἔστη εἰς αὔραν, καὶ ἐσίγησαν τὰ κύματα αὐτῆς.
Burza (סְעָרָה seʽārâ) oznacza również „gwałtowny wicher”. Greckie tłumaczenie LXX używa określenia λαῖλαψ (lailaps), które wskazuje na gwałtowne przemieszczanie się masy powietrza w formie trąby powietrznej czy huraganu. Takie zjawisko meteorologiczne, zarówno w Starym jak i w Nowym Testamencie, bardzo często towarzyszy teofanii. Metafora burzy jest w Biblii często używaną formą literacką na wyrażenie objawienia się Boga i dość szybko przeniknęła do kultu. W Psalmach z epoki po niewoli babilońskiej metafora burzy służy zobrazowaniu panowania Boga nad stworzeniem.
W dzisiejszym pierwszym czytaniu Hiob spotyka Boga mówiącego do niego z wichru i ukazującego mu moc swej potęgi wyrażonej w dziele stworzenia i Jego panowaniu nad wszystkim, co istnieje. Hiob spotyka Boga w tajemnicy Jego stwórczej mocy. Podobnie Psalmista w Ps 107 mówi: „Pan rzekł i zerwał się wicher, burzliwie piętrząc fale […], zamienił burzę (סְעָרָה seʽārâ) na powiew łagodny, umilkły morskie fale”.
W Ewangelii dnia Jezus ucisza wzburzone przez wicher fale jeziora i następuje „głęboka cisza”. Warto jednak zauważyć, że podczas gdy uczniowie zmagają się z żywiołem, walcząc o życie, Jezus spokojnie śpi, co także jest wyrazem Jego panowania nad stworzeniem. Jest to moment objawienia przez Jezusa swej boskiej mocy, ale też ukazaniem uczniom Jego tajemnicy. Oni, istotnie, zastanawiali się „Kim On jest, że nawet wicher λαῖλαψ (lailaps) i jezioro są Mu posłuszne?”.
