I Ja to wyprowadziłem was z Egiptu, wiodłem przez pustynię przez lat czterdzieści, byście posiedli ziemię Amorytów. (Am 2,10)
וְאָנֹכִ֛י הֶעֱלֵ֥יתִי אֶתְכֶ֖ם מֵאֶ֣רֶץ מִצְרָ֑יִם וָאוֹלֵ֨ךְ אֶתְכֶ֤ם בַּמִּדְבָּר֙ אַרְבָּעִ֣ים שָׁנָ֔ה לָרֶ֖שֶׁת אֶת־אֶ֥רֶץ הָאֱמֹרִֽי׃
Ego ascendere vos feci de terra Aegypti et duxi vos in deserto quadraginta annis, ut possideretis terram Amorraei.
καὶ ἐγὼ ἀνήγαγον ὑμᾶς ἐκ γῆς Αἰγύπτου καὶ περιήγαγον ὑμᾶς ἐν τῇ ἐρήμῳ τεσσαράκοντα ἔτη τοῦ κατακληρονομῆσαι τὴν γῆν τῶν Αμορραίων·
Pierwotny rdzeń tego czasownika wskazuje na prowadzenie w górę. Dobrze to oddają czasowniki łaciński i grecki: ascendere, ἀνάγω [anagō]. Bóg, wyprowadzając Izraela z Egiptu, wiódł ten naród z poniżenia do wywyższenia. Wychowywał go przez czterdzieści lat, aby mógł uwolnić się wewnętrznie od starej mentalności niewolników. Przez proroka Amosa przypomina swojemu ludowi, jak wiele zawdzięczają Bogu. Skoro wtedy uczynił ich wolnymi to i teraz może to uczynić i wyprowadzić ich z uwikłania w niewolę grzechów bałwochwalstwa, niewierności, gnuśności, niesprawiedliwości. Jeśli nie przyjmą mocy Bożego ramienia, to nie ocali ich życia ich własna siła. Napomnienie kierowane przez Amosa jest bardzo mocne. To znak, że Bogu zależy na nich.
