W Księdze Psalmów czytamy bowiem: Niech opustoszeje dom jego i niech nikt w nim nie zamieszkuje, a posługiwanie jego niech przejmie kto inny. (Dz 1,20)
γέγραπται γὰρ ἐν βίβλῳ ψαλμῶν γενηθήτω ἡ ἔπαυλις αὐτοῦ ἔρημος καὶ μὴ ἔστω ὁ κατοικῶν ἐν αὐτῇ καί τὴν ἐπισκοπὴν αὐτοῦ λαβέτω ἕτερος.
scriptum est enim in libro Psalmorum fiat commoratio eius deserta et non sit qui inhabitet in ea et episcopatum eius accipiat alius.
Szymon cytuje psalm złorzeczący, bo widzi w nim wypełnienie się życia Judasza. Chwalebne w tym psalmie jest to, że autor zostawia pomstę Bogu. A co na to Bóg? Odpowiada na ludzką niewierność, powołując nowego posługującego, żeby słowo nie przestało biec.
Greckie słowo ἐπισκοπή [episkopē] oznacza nadzorowanie /posługiwanie, także urząd biskupa. W kontekście biblijnym odnosi się do funkcji nadzoru oraz urzędu nadzorcy, w kontekście struktury przywództwa kościelnego i duchowej opieki nad wspólnotą, podkreślając wagę odpowiedzialności i charakteru osób pełniących tę funkcję. Słowo to pochodzi od przyimka ἐπί [epi], czyli nad /na oraz rzeczownika σκοπός [skopos] o znaczeniu nadzorca /stróż. Hebrajskim odpowiednikiem tego słowa może być פְּקֻדָּה [pekuddah].