Następnie wziął Świadectwo i położył je w arce, włożył też drążki do pierścieni arki i przykrył arkę z wierzchu przebłagalnią. (Wj 40,20)
וַיִּקַּח וַיִּתֵּן אֶת־הָעֵדֻת אֶל־הָאָרֹן וַיָּשֶׂם אֶת־הַבַּדִּיםעַל־הָאָרֹן וַיִּתֵּן אֶת־הַכַּפֹּרֶת עַל־הָאָרֹן מִלְמָעְלָה׃
posuit et testimonium in arca subditis infra vectibus et oraculum desuper.
καὶ λαβὼν τὰ μαρτύρια ἐνέβαλεν εἰς τὴν κιβωτὸν καὶ ὑπέθηκεν τοὺς διωστῆρας ὑπὸ τὴν κιβωτὸν.
Świadectwo (עֵדוּת) ma tę właściwość, że jest przekazem o danej rzeczywistości. Nie dziwi więc, że ma swoje konotacje z עוּד, które znaczy powielać, duplikować. Życie musi się opierać na mocnych fundamentach, które są przekazywane. Zgrabnie w słowa ujął to filozof Roger Scruton w książce Jak być konserwatystą: Nie tylko badamy przeszłość: dziedziczymy ją, a dziedziczenie niesie ze sobą nie tylko prawa własności, ale także obowiązki powiernictwa. Rzeczy, o które walczyliśmy i za które umieraliśmy, nie powinny być bezczynnie trwonione. Są one bowiem własnością innych, którzy jeszcze się nie narodzili. Świadectwo jest przekazem, by kolejne pokolenia powielały to, co jest wartościowe w kulturze i objawione przez Boga. Inaczej wyważa się otwarte drzwi.
Hebrajskie słowo עֵדוּת ʿ[ēḏûṯ] oznacza świadectwo /zapis /dowód. W kontekście biblijnym odnosi się do potwierdzenia prawdy lub Bożego objawienia, szczególnie w kontekście Bożych przykazań i Przymierza. Greckim odpowiednikiem tego słowa jest μαρτύριον [martyrion].