Śpiewajcie Panu pieśń nową, albowiem cuda uczynił. Zwycięstwo zgotowała Mu Jego prawica i święte ramię Jego. (Ps 98,1)
מִזְמוֹר שִׁירוּ לַיהוָה שִׁיר חָדָשׁ כִּי־נִפְלָאוֹת עָשָׂה הוֹשִׁיעָה־לּוֹ יְמִינוֹ וּזְרוֹעַ קָדְשׁוֹ׃
ψαλμὸς τῷ Δαυιδ ᾄσατε τῷ κυρίῳ ᾆσμα καινόν ὅτι θαυμαστὰ ἐποίησεν κύριος ἔσωσεν αὐτῷ ἡ δεξιὰ αὐτοῦ καὶ ὁ βραχίων ὁ ἅγιος αὐτοῦ.
canticum cantate Domino canticum novum quia mirabilia fecit salvavit sibi dextera eius et brachium sanctum eius.
Śpiewać każdy może… Podobno. Ważne jest jeszcze, co jest powodem śpiewu i w jakiej jest on formie. Święty Augustyn przestrzega, by czynić to najlepiej, jak się tylko da. Choć jednocześnie pisze, że na skali uwielbienia Boga śpiew znajduje się dość wysoko. W Piśmie Świętym שַׁיר pojawia się w kontekście wyrażenia woli Bożej i Jego interwencji w historii świata. Co istotne – zawsze zwycięskiej interwencji… Nawet jeśli początek jest w żłóbku.
שַׁיר [szîr]
Hebrajskie słowo שַׁיר [szîr] oznacza śpiewać i w Biblii odnosi się do radosnego, publicznego uwielbienia Pana Boga jako odpowiedzi na Jego zbawcze i cudowne dzieła, zwłaszcza w kontekście liturgii, dziękczynienia i zwycięstwa (np. Wj 15,1; Ps 98,1). Greckim biblijnym odpowiednikiem jest ᾄδω [adō] – śpiewać, wykonywać pieśń uwielbienia.