Ty, umiłowany Gajusie, postępujesz w duchu wiary, gdy pomagasz braciom, a zwłaszcza przybywającym skądinąd. (3J, 5)
Ἀγαπητέ, πιστὸν ποιεῖς ὃ ἐὰν ἐργάσῃ εἰς τοὺς ἀδελφοὺς καὶ εἰς τοὺς ξένους,
Charissime, fideliter facis quidquid operaris in fratres, et hoc in peregrinos,
Pomagać to innymi słowy trudzić się dla innych, czyli nie tylko dla braci, ale i dla obcych.
Jest w nas potrzeba czynu, ktorej nie może zaspokoić jedynie tzw. załatwianie spraw. Na jednym z tak zwanych „edyktów skalnych” Asioki z III w.p.n.e możemy przeczytać: „Bo za swój obowiązek uważam dobro całego świata. I tu znów wszystko zależy od czynnej postawy i sprawnego wykonania zadań. Nie ma dla mnie działalności lepszej i szlachetniejszej od dążącej do dobra całego świata. A cokolwiek podejmuję, czynię to, aby się wywiązać z długu wobec wszystkich istot, aby zapewnić wszystkim ludziom szczęście na tym świecie i przyczynić się do osiągnięcia przez nich nieba na tamtym świecie”.
My patrzymy na Chrystusa, który to zrealizował i pomaga nam w osiągnięciu nieba. Nie szczędźmy trudu, pomagajmy i my.
